Δρ Τσακαλίδης Γεώργιος, Θεολόγος-Θρησκειοπαιδαγωγός
Η είδηση της αιφνίδιας κοίμησης του Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης Παύλου έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Πριν λίγες ημέρες είχα συμμετάσχει στη θ. λειτουργία και άκουσα την ομιλία του στο παρεκκλήσιο του Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ στη Σιάτιστα.
Λόγος μεστός πνευματικών μηνυμάτων, όπως πάντα, ταπεινός, χωρίς ρητορικές κορώνες. Μιλούσε στην καρδιά. Τον είδα και ιδιαίτερα στο γραφείο του ναού του Αγ. Νικολάου. Τίποτε δεν πρόδιδε κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας. Και ξαφνικά πληροφορείσαι ότι εγκατέλειψε απροσδόκητα τα γήινα. Διπλή η λύπη: μια που χάνεις αγαπημένο συμφοιτητή και δεύτερη που νιώθεις να πλησιάζει και ο δικός σου θάνατος.
Με τον Γιώργο Ιωάννου (αυτό ήταν το λαϊκό του όνομα) υπήρξαμε συμφοιτητές στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Εγώ απόφοιτος κλασσικού τμήματος Λυκείου, εκείνος πρακτικού. Δεν είχε διδαχθεί καθόλου λατινικά. Παρά ταύτα πέρασε μεταξύ των πρώτων στη Θεολογική. Σοβαρός και σεμνός φοιτητής υπό την πνευματική καθοδήγηση του εσχάτως αγιοκαταταγέντος αγίου Ιακώβου Τσαλίκη. Στις συζητήσεις μας δεν ομογνωμούσαμε πάντοτε. Σεβόταν όμως ο καθένας τη γνώμη του άλλου. Μετά τις θεολογικές μας σπουδές και την αναχώρησή μου για μεταπτυχιακές στη Γερμανία χάθηκαν τα ίχνη μας. Εγώ ακολούθησα τον έγγαμο βίο, εκείνος τον βίο της πλήρους αφιέρωσης στην Εκκλησία. Την υπηρέτησε από διάφορες θέσεις, εφημερίου, ιεροκήρυκα, υπεύθυνου νεότητας, συνοδικού γραμματέα. Σε όλες τις θέσεις είχε δώσει πλήρως και ανιδιοτελώς τον εαυτό του. Δική του πρόταση ήταν να δίνεται από τον εκκλησιαστικό κορβανά σε κάθε τρίτο ορθόδοξο παιδί που θα γεννιόταν στους νομούς της Θράκης, επίδομα, για να αντιμετωπισθεί το μεγάλο δημογραφικό πρόβλημα στη Θράκη. Όταν εκοιμήθη ο μακαριστός επίσκοπος Σιατίστης Αντώνιος, τον κάλεσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με την ψήφο της Ιεραρχίας να συνεχίσει ως φιλομόναχος το έργο του Αντωνίου.
Εξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης και έδωσε νέα πνοή στην πνευματική κίνηση της περιοχής μας. Συμπαραστάθηκε όλα τα μοναστήρια της επαρχίας του διακονώντας με ταπείνωση το Λόγο του Θεού, παραμελώντας πλείστες φορές τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε. Είχε αναλάβει πρωτοβουλία να εγκατασταθούν σε χωριά του Βοΐου, που ερημώνουν, πολύτεκνες οικογένειες από την Αθήνα, παραχωρώντας τους σπίτια και χωράφια. Η προσπάθεια βρίσκεται στο τελικό στάδιο και ελπίζουμε να δώσει κάποια πνοή στο ερημούμενο Βόιο. Δεν παρέλειπε να ομιλεί και να παραχωρεί ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις πάνω σε επίκαιρα θέματα, προπαντός σε θέματα οικογένειας και νεότητας, έμφυλων ταυτοτήτων, αλλά και σε εθνικά θέματα. Μιλούσε πάντοτε και μοιράζονταν τις σκέψεις του με τους συνομιλητές του, γι αυτό που σκόπευε να υλοποιήσει. Δεν παρέστησε ποτέ την αυθεντία. Δεν υπήρξε δεσπότης. Υπήρξε ποιμένας. Έδινε σε κάθε περίπτωση το στίγμα της Εκκλησίας.
Ως συμφοιτητής του χαιρόμουν για τις θέσεις που διετύπωνε και, επειδή έβλεπα ότι τύγχανε ευρείας αποδοχής και από αρκετούς συνεπισκόπους του, τον είχα κατατάξει μεταξύ εκείνων που θα μπορούσε επάξια να εκλεγεί στη θέση του Αρχιεπισκόπου, όταν αυτή θα είχε κενωθεί. Ο Θεός όμως τον αγάπησε και τον κάλεσε κοντά του με τρόπο που μάλλον τον περίμενε. Μετά τον θάνατο του Μητροπολίτη Λαρίσης είχε πει: Φέτος ο Λαρίσης, του χρόνου εγώ. Ο λόγος αυτός αποδείχθηκε προφητικός.
Η αναχώρηση του μακαριστού πλέον Παύλου αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην Εκκλησία. Μας συνήθισε τον τελευταίο καιρό σε τολμηρές αντιπαραθέσεις με τους νομείς της κρατικής εξουσίας, τους οποίους «στρίμωχνε» με τα επιχειρήματά του και με τον ξεκάθαρο, αγωνιστικό λόγο του. Ιδιαίτερα στο θέμα της ενδοτικότατης από ελληνικής πλευράς συμφωνίας των Πρεσπών. Ενώ αρχικά είχε ταχθεί εναντίον των συλλαλητηρίων, τον τελευταίο καιρό ξιφούλκησε κατά των υπευθύνων της συμφωνίας. Έλαβε πρωτοβουλία για τη σύνταξη της μαχητικής επιστολής των είκοσι δύο μητροπολιτών της Μακεδονίας και έγραψε στο τελευταίο του άρθρο-καταπέλτη για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τη συμφωνία. Παραθέτω το τελευταίο κομμάτι του άρθρου. Γράφει με πολλή παρρησία:
«Η συμφωνία των Πρεσπών σε τίποτα δεν εξυπηρετεί την Ελλάδα. Αν κάποιος εξυπηρετείται είναι τα Σκόπια, αλλά ούτε και αυτά. Εξυπηρετείται κυρίως το παιχνίδι ή μάλλον ο ανταγωνισμός των Μεγάλων Δυνάμεων και κανείς άλλος. Για την Πατρίδα μας όμως η συμφωνία των Πρεσπών έχει ένα άλλο μειοδοτικό στοιχείο. Την απόλυτη περιφρόνηση του Λαού. Στα Σκόπια τουλάχιστον έγινε Δημοψήφισμα. Κατά την ελληνική Κυβέρνηση όμως ο Ελληνικός Λαός είναι ανώριμος. Δεν του επιτρέπεται να εκφράσει την γνώμη του. Αυτό μπορεί να συμβαίνει στις Δημοκρατίες, αλλά εμείς δεν έχουμε Δημοκρατία. Πόσο δίκαιο είχε ο μακαρίτης ο Γιάννης ο Τσαρούχης όταν πριν πολλά χρόνια ένα βραδάκι στην Χαλκίδα έλεγε: «Η Ελλάδα πέρασε πολλές κατοχές. Η χειρότερη από όλες είναι η ελληνική κατοχή».
Ξέρω την αντίδραση του εξουσιαστικού κατεστημένου. «Κάνεις πολιτική, δεν σου επιτρέπεται». Η συκοφαντία ήταν πάντα το όπλο των εξουσιαστών. Με την γραφίδα μου υπερασπίζομαι την Πατρίδα μου, αυτό κάνω. Γίνομαι η φωνή των συμπολιτών μου, των ανθρώπων του ποιμνίου μου. Ίσως με ερωτήσετε: «Και εμείς είμαστε προδότες;».
Σας απαντώ λοιπόν ευθέως. Σήμερα πιστεύω ότι έχετε κάνει μεγάλο λάθος με αυτή τη συμφωνία των Πρεσπών. Πιστεύω ότι είσθε σε λάθος δρόμο. Σας το φωνάζει όλος ο λαός. Αν όμως την ψηφίσετε και αυτά που φοβόμαστε όλοι εμείς έλθουν στην Πατρίδα μας, τότε θα σας το πούμε ξεκάθαρα ότι υπογράψατε μια συμφωνία προδοτική για την Πατρίδα.
Εμείς σας προτείνουμε να μοιραστείτε την ευθύνη της απόφασης με τον Λαό. Σας προτείνουμε Δημοψήφισμα, εδώ και τώρα. Δεν είναι οι κάτοικοι της γειτονικής Χώρας ωριμότεροι των Ελλήνων. Αλλοιώς εκφράζετε περιφρόνηση απέναντι στο λαό. Μακάρι να σας φωτίσει ο Θεός αυτή την έσχατη ώρα».
Λόγος πεπαρρησιασμένος, που μας κάνει να τον συμπαθήσουμε ακόμη περισσότερο. Είθε ο αγαπημένος μας και καταξιωμένος συμφοιτητής και επίσκοπος, ο μακαριστός Παύλος, να βρει παρρησία απέναντι στον δικαιοκρίτη Κύριο και να πρεσβεύει υπέρ του ποιμνίου του και υπέρ όλων όσων μοιράστηκαν μαζί του τους οραματισμούς του.
