του Χρυσοβαλάντη Παππά
Για να καταλάβουμε με τί έχουμε μπλέξει ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Ουκρανία είναι μια χώρα που την κατοικούν περίπου 45 εκατομμύρια άνθρωποι. Σύμφωνα λοιπόν με έρευνες ο Ουκρανικός λαός θρησκευόμενος κατά το 75%, και έχει τακτικούς εκκλησιαζόμενους πιστούς το 35% περίπου του πληθυσμού.
Από αυτούς λοιπόν το μεγαλύτερο κομμάτι ανήκει στον Ονούφριο του Πατριαρχείου Μόσχας. Τα υπόλοιπα μοιράζονται στον “Πατριάρχη Κιέβου” και την “Αυτοκέφαλη Εκκλησία Ουκρανίας”. Στο κομμάτι των θρησκευομένων θα βάλουμε τους Ουνίτες που είναι περίπου 5 εκατομμύρια (!) μισό εκατομμύριο Μουσουλμάνους, Εβραίους. Μάρτυρες Ιεχωβα και Μορμόνους και άλλους Προτεστάντες οι οποίοι είναι το 2,2% του πληθυσμού της χώρας.
Σε αυτό λοιπόν το πλήθος των ομολογιών και “Εκκλησιών” ο Οικουμενικός Πατριάρχης αποφάσισε να παραβεί αυτό που έλεγε τον Απρίλιο του 2018 ότι δηλαδή η λύση του προβλήματος θα γίνει «εκ του σύνεγγυς μετά των υπολοίπων αδελφών ορθοδόξων Εκκλησιών προς ενημέρωσιν και συντονισμόν” και αποφάσισε μόνος του τη διορθόδοξη απομόνωση.
Με ποιους θα πορευτεί ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος για τη μάχη αυτή; Ηδη τα σχόλια και τα άρθρα των φιλοπατριαρχητών πήραν φωτιά και πότε θυμούνται δηλώσεις του Μακαριωτάτου από την εποχή που ήταν Θηβών, και πότε μιλούν μέχρι και για κατάργηση της Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διαβάσαμε αρκετές υπερβολές αλλά τώρα που έπεσε ο κουρνιαχτός ας δούμε την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Ο Μακαριώτατος ήδη εκφράστηκε και δήλωσε πως το θέμα θα συζητηθεί στα όργανα της Εκκλησίας, -η επόμενη τακτική συνάντηση της Ιεραρχίας είναι τον Μάρτιο- δίνοντας χρόνο παράλληλα για ζυμώσεις στο χώρο της Ιεραρχίας.
Στην ουσία αυτοί που μίλησαν ήταν ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου ο οποίος είναι υπέρ του Οικουμενικού Πατριάρχου ως προς το δικαίωμα της απονομής της Αυτοκελίας. Ο Μητροπολίτης Πειραιώς που με ανακοίνωσή του υποστήριξε όμως, πως μόνο Οικουμενική Σύνοδος μπορεί να αποφασίσει κάτι τέτοιο.
Αυτός που εξέθεσε τα πράγματα και προκάλεσε νευρική αντίδραση από κύκλους του Φαναρίου ήταν ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος ο οποίος έθεσε το αμείλικτο ερώτημα της χρησιμότητας μιας τέτοιας κρίσης, με τρόπο που απηχεί τα λαϊκά αισθήματα για το θέμα.
Ακόμη περιμένουμε σημαντικούς Ιεράρχες να μιλήσουν, όπως (οι δύο της επόμενης μέρας) ο Μεσσηνίας και ο Σύρου. Λαλίστατοι και οι δύο αλλά επειδή θεωρούν πως πρέπει να προσέξουν γι αυτή την επόμενη μέρα σιωπούν.. Υπάρχουν όμως και νεώτεροι Ιεράρχες που θα βαρύνει η γνώμη τους λόγω της κατάρτισής που έχουν σε νομικά ή θεολογικά ζητήματα, όπως είναι ο Κεφαληνίας Δημήτριος παλιός διευθυντής της Σχολής Βελλάς Ιωαννίνων με βαρύ βιογραφικό αλλά και ο νέος Μητροπολίτης Λαρίσης Ιερώνυμος, άνθρωπος νομομαθής, Θεολόγος , πολυγραφότατος με το θάρρος της γνώμης του.
Το σίγουρο είναι πως ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δεν βιάζεται και πως θα ζυγίζει τα πράγματα αυτή τη φορά περισσότερο και σίγουρα θα ξαναβγεί νικητής και από αυτή τη σύγκρουση… Και όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να του αλλάξουν γνώμη πέφτουν εκεί όπου ο σοφός λαός μιλάει για το Αρβανίτικο κεφάλι.
