Έχοντας επιστρέψει στο Κίεβο από την Κωνσταντινούπολη, οι δύο απεσταλμένοι στην Ουκρανία Έξαρχοι του Παναγιωτάτου Πατριάρχου Βαρθολομαίου, Αρχιεπίσκοπος Παμφίλου Δανιήλ και Επίσκοπος Έντμοντον Ιλάριων, συναντήθηκαν με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο, μεταφέροντάς του τις ευχαριστίες του Πατριάρχη για τις προσπάθειες που καταβάλλει για την δημιουργία μιας αυτοκέφαλης Εκκλησίας στην Ουκρανία.
Επεσήμαναν ότι επέστρεψαν «για να συνεχίσουμε τις εργασίες πάνω στο τελευταίο στάδιο, το οποίο θα μας φέρει στην ενοποιημένη Σύνοδο, και κατόπιν, στην παρουσίαση του τελικού εγγράφου προς τον νέο προκαθήμενο -τον Τόμο της ανεξαρτησίας, της αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας».
Κατά την διάρκεια της συνάντησης ένας από τους Έξαρχους, ο Επίσκοπος Ιλαρίων, έκανε μια απίστευτη δήλωση -συνέκρινε τη συμβολή του Ποροσένκο «στην πνευματική ανάπτυξη του λαού του», με εκείνες του ισαπόστολου Άγιου Βλαδίμηρου του Μέγα και του Γιαροσλάβου του Σοφού, των «προκατόχων του προέδρου», όπως αναφέρει ο πρόεδρος στην επίσημη ιστοσελίδα του.
«Το όνομά σας είναι χαραγμένο με χρυσά γράμματα στην ιστορία της Ουκρανίας μαζί με εκείνα των ηγεμόνων των Ρως του Κιέβου, του κράτους του Κιέβου, των προκατόχων σας ισαπόστολου Πρίγκηπα Βλαδίμηρου του Μέγα και Γιαροσλάβου του Σοφού, που έκαναν πολλά για την πνευματική άνθηση του λαού τους», είπε ο Επίσκοπος Ιλάριων.
Σύγκρινε επίσης τις ενέργειες του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με την θυσία του Κυρίου πάνω στον Σταυρό: «Ως καλός ποιμένας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο άφησε τα 99 πρόβατα και με την απόφαση της 11ης Οκτωβρίου οδήγησε αυτό το ένα πρόβατο -εκατομμύρια Ορθόδοξων Χριστιανών- στην ενότητα, εκπληρώνοντας την θυσιαστική του αποστολή στον Γολγοθά, την οποία συνεχίζει να πραγματοποιεί κόντρα στα συμφέροντά του».
Στις 11 Οκτωβρίου, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου δήλωσε ότι συνεχίζει την διαδικασία χορήγησης αυτοκεφαλίας σε μια νέα Ουκρανική Εκκλησία, ανασυστήνοντας την παρουσία της στην Ουκρανία, αίροντας τις κανονικές κυρώσεις κατά των ηγετών των Ουκρανών σχισματικών (που τους είχαν υποβληθεί όχι από την Κωνσταντινούπολη, αλλά από τη Ρωσσική Εκκλησία) και ανακαλώντας το έγγραφο του 1686 με το οποίο είχε μεταφέρει την Μητρόπολη του Κιέβου στην Ρωσσική Εκκλησία.
