Σε βαρύ κλίμα και με την παρουσία τουλάχιστον 1200 πολιτών κηδεύτηκε χθες στα Διάσελλα του δήμου Ανδρίτσαινας-Κρεστένων ο π. Φώτης Τσαρουχάς, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή προχθές το μεσημέρι, σε ηλικία 47 ετών, σε τροχαίο δυστύχημα στην Εθνική Οδό Καλαμάτας-Τριπόλεως, στο ύψος της σήραγγας Ραψομάτη, στο 182,9 χλμ.
Ο άτυχος ιερέας ήταν εφημέριος στο Κοπανάκι Τριφυλίας και χθες είχε κατέβει από την Αθήνα για να λειτουργήσει το πρωί. Το μεσημέρι πήρε τον δρόμο της επιστροφής υπό καταρρακτώδη βροχή.
Δυστυχώς, το ταξίδι αυτό έμελλε να είναι το τελευταίο του, αφού σύμφωνα με τα μέχρι τώρα ευρήματα της αστυνομικής έρευνας, το αυτοκίνητο που οδηγούσε, εξετράπη από την πορεία του από αδιευκρίνιστη αιτία, και στη συνέχεια προσέκρουσε με σφοδρότητα σε τσιμεντένιο στηθαίο, με συνέπεια να υποστεί θανάσιμο τραυματισμό. Προανάκριση διενεργεί το Τμήμα Τροχαίας Αυτοκινητοδρόμων Ανατολικής Πελοποννήσου.
Ο Φώτης Τσαρουχάς ήταν γέννημα θρέμμα Διασέλλων και διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με το χωριό, καθώς το επισκεπτόταν αρκετά συχνά. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας, είχε άλλα επτά αδέλφια, αρκετά εκ των οποίων ζουν μόνιμα στα Διάσελλα και στην ευρύτερη περιοχή της νότιας Ηλείας.
Ο ίδιος είχε αποκτήσει τρία παιδιά, δύο αγόρια και ένα κορίτσι, και έμενε μόνιμα στην Αθήνα, όπου φοιτούσε σε σχολή, καθώς αγαπούσε τη μόρφωση.
Στο άκουσμα του θανάτου του, οι συγχωριανοί του «πάγωσαν» και χθες τον συντρόφευσαν στην τελευταία του κατοικία, μην μπορώντας να συνειδητοποιήσουν τον άδικο χαμό του.
Ήταν ένας μαχητής της ζωής, καθώς πριν από 20 χρόνια είχε καταφέρει να νικήσει τη λευχαιμία, δυστυχώς όμως ο θάνατος του είχε στήσει καρτέρι…
Συγκινητικό κείμενο από πιστούς:
Ήσουν ο κληρικός, που διένυσε 700 χλμ και έφτασε Θεσσαλονίκη, για να με παντρέψει, τιμής ένεκεν της φιλίας σου με τον πατέρα μου.
Ήσουν ο παπάς, που δεν άπλωνε το χέρι στα μικρά παιδια, για να του το φιλήσουν αναγκαστικά, αλλά είχε μια καλή κουβέντα κι ένα παράπονο για κάθε άρρωστο, ορφανό και απόκληρο.
Αυτός που δεν ‘πουλούσε’ τον Θεό γύρω του, γιατί απλά τον διέθετε άπειρο μεσα του.
Αυτός που μιλούσε συνέχεια για τα τρία του παιδάκια, ειδικά τον Γιωργάκη, που έφτασε τα δύο μέτρα, αλλά μουστάκι δεν έβγαλε ακόμα και σου γκρινιάζει.
Εκείνος ο ιερέας, που απ’ όποιο χωριό κι αν πέρασε, κράτησε το ποίμνιο ενωμένο. Γιατί εσύ τα έβαζες μόνο με τους άλλους. Αυτούς με τους μασίφ χρυσούς Σταυρούς, στα γραφεία τα δερμάτινα με τις κάμερες και τους οσφυοκάμπτες πέριξ.
Αγωνιστής της ζωής, που νίκησε από τα αποδυτήρια τον καρκίνο, αλλά ο χάρος σου την είχε στημένη ξανά και ξανά.
Ένας κανονικός μεσήλιξ σαν όλους μας, που φώναζε ‘καλημέρα’ από μακριά επάνω στο σκαμπό στην πλατεία Κοπανακίου, έτρεχε να μου δείξει φωτογραφίες με τα παιδιά του και έκανε σχέδια για την κηπουρική.
Αυτός ήσουν
Τιμή μου η φιλία σου
Περήφανη για τις μεταφυσικές μας συζητήσεις φέτος τον Αύγουστο.
Αναπαύσου γιατί πέρασες πολλά για τα 48 σου χρόνια.
Καλή μας αντάμωση Πάτερ
