Του Μητροπολίτη Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού Δανιήλ
Από το ένθετο της εφημερίδας «δημοκρατία» για την Ορθοδοξία
Η δεσποτική εορτή της Υπαπαντής, δηλαδή της υποδοχής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στον Ναό των Ιεροσολύμων ως βρέφους τεσσαρακονθήμερου από τον δίκαιο Συμεών, που Τον αναγνώρισε ως Μεσσία και προεφήτευσε γι’ Αυτόν, μας δίδει αφορμή να επισημάνουμε τις απόψεις που απορρέουν από την Αγία Γραφή και διαμόρφωσαν το φρόνημα των πιστών στο μεγάλο θέμα της τεκνογονίας και της ατεκνίας.
1. Με τον γάμο και την ευλογημένη συζυγία συνδέεται η τεκνογονία, η απόκτηση δηλαδή τέκνων. Αδιάκοπα από τα βάθη των αιώνων ακούγεται η κλήση του Δημιουργού «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην» (Γεν. α’ 28) και ο άνθρωπος γέμισε την γη με τους απογόνους του.
Στους απογόνους του ο άνθρωπος μεταδίδει ταυτόχρονα το «κατ’ εικόνα» (Γεν. α’ 26) του Δημιουργού Θεού και τν δική του εικόνα.
2. Η τεκνογονία εντάσσεται στους σκοπούς της έννομης συζυγίας, δηλαδή της συζυγίας που συνάπτεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, χωρίς να αποτελεί αποκλειστικό και πρώτο σκοπό.
3. Τα τέκνα θεωρούνται ευλογία και δώρο Θεού, που γεμίζουν τον άνθρωπο χαρά. Γι’ αυτό όταν γεννηθούν οι γονείς οφείλουν να προσέλθουν στον επίγειο ναό του Θεού για να Τον ευχαριστήσουν.
4. Εφόσον κατά τον απόστολο Παύλο «τα πάντα εις αυτόν έκτισται» (Προς Κολοσσαείς, α’ 16), και η τεκνογονία ως λειτουργία της ανθρωπίνης φύσεως δόθηκε για να εξυπηρετήσει το μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Υιού του Θεού κατά τη διδασκαλία του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού ότι όσα προνόησε ο Θεός δημιουργώντας τα όντα έγιναν με σκοπό την ενανθρώπηση του Υιού του Θεού (P.G. 90 στ. 620 και εξής).
5. Ως εκ τούτου, η ατεκνία για τους Ιουδαίους γονείς βιωνόταν ως αποκλεισμός τους να γίνουν οι γονείς του Μεσσία, γι’ αυτό και ήτο κοινωνικά και ψυχολογικά δυσβάστακτη. Ο Θεός Δημιουργός όμως «επισκέπτεται» τις στείρες γυναίκες των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, λύοντας τη στειρότητα και την ατεκνία τους, προετοιμάζοντας το μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Υιού Του.
6. Η ευτεκνία και καλλιτεχνία υπερέχει της πολυτεκνίας.
7. Η τεκνογονία είναι άθλημα πνευματικό, αφού οι γονείς καλούνται να αναθρέψουν τα τέκνα τους «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» (Προς Εφεσίους, στ’ 4).
8. Η στέρηση φυσικών τέκνων αναπληρούται από την απόκτηση πνευματικών υιών και θυγατέρων.
9. Η συζυγία δεν καταξιώνεται από την τεκνογονία. Η πνευματική τελείωση διά της εν Χριστώ ζωής των συζύγων καταξιώνει τη συζυγία.
10. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός αποτελεί το πλήρωμα της γονιμότητος κατά τον απόστολο Παύλο (Προς Γαλάτας, γ’ 16). Δεν έχει φυσικούς απογόνους. Εχει όμως φυσικούς προγόνους και πνευματικούς απογόνους, που τους οδήγησε στη δόξα (Προς Εβραίους, β’ 10).
11. Ο Κύριος εξύψωσε τις πνευματικές σχέσεις έναντι των σαρκικών οικογενειακών σχέσεων (Λουκά ια’ 27-28, Ματθαίου ιβ’ 46-50).
12. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός καλεί στη συνοδεία Του τους πνευματικούς ευνούχους που «ευνούχισαν εαυτούς διά την βασιλείαν των ουρανών» (Ματθαίου ιθ’ 12).
Με την ενέργειά Του αυτή αναδεικνύει και προβάλλει ένα άλλο χάρισμα, την εκούσια στειρότητα, όπως και τη χαρισματική παρθενία. Πρόκειται γι’ αυτούς που μένουν με τη θέλησή τους άγαμοι και άτεκνοι, που θυσιάζουν αυτά τα δικαιώματά τους για χάρη του Κυρίου.
