του Γιώργου Θεοχάρη
Πριν λίγες ημέρες, και συγκεκριμένα το Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου, η Αναπληρώτρια Υπουργός Παιδείας κυρία Σία Αναγνωστοπούλου έδωσε μία συνέντευξη στο ΑΠΕ, όπου μεταξύ άλλων ρωτήθηκε και το εξής:
Τί γίνετε με το θέμα της Ιστορίας και των Θρησκευτικών, καθώς πολλά ακούγονται για την κατάργησή τους;
Η κυρία Αν. Υπουργός απάντησε:
«Είναι παράλογο να πιστεύει κανείς ότι θα καταργηθούν μαθήματα και μάλιστα ένα μάθημα όπως αυτό της Ιστορίας. Τόσο η Ιστορία, όσο και τα Θρησκευτικά, είναι κατ εξοχήν μαθήματα που οξύνουν την κριτική ικανότητα των μαθητών/τριών. Όπως ο ίδιος ο Υπουργός έχει δημοσίως δηλώσει, το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) εργάζεται προς την κατεύθυνση ώστε αφενός η Ιστορία να μην έχει κενές σελίδες, αφετέρου τα Θρησκευτικά να αποκτήσουν θρησκειολογικό περιεχόμενο. Καμία ιδέα περί κατάργησης.»
Διαβάστε εδώ: Γιατί γίνεται επιλεκτική αλλαγή ΜΟΝΟ στα Θρησκευτικά;
Οι δηλώσεις της αυτές έγιναν κατ’ αρχήν δεκτές με ενθουσιασμό, καθώς η κυρία Υπουργός ξεκαθάρισε ένα θέμα που απασχολεί έντονα το τελευταίο διάστημα την Εκκλησία, αλλά και μεγάλο μέρος του λαού, δηλαδή την στάση του Υπουργείου απέναντι στα μαθήματα της ιστορίας και κυρίως των θρησκευτικών.
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει πρόθεση κατάργησής τους είναι ασφαλώς πολύ ενθαρρυντικό.
Άλλωστε η ίδια η Υπουργός είναι πανεπιστημιακή Καθηγήτρια Ιστορίας και θα ήταν ασφαλώς αδύνατο να υποστηρίξει την κατάργηση ενός μαθήματος, στο οποίο έχει αφιερώσει όλη της την ζωή. Θα ήταν σαν να ακύρωνε η ίδια τον εαυτό της
Εκείνο όμως που είναι εξαιρετικά ανησυχητικό και αμαυρώνει την αρχική καθησυχαστική δήλωση, και στο οποίο θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή τόσο της ίδιας της κ. Αν. Υπουργού, όσο και όλων των εμπλεκομένων φορέων, είναι η συνέχεια των δηλώσεών της ότι «το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) εργάζεται προς την κατεύθυνση ώστε … τα Θρησκευτικά να αποκτήσουν θρησκειολογικό περιεχόμενο».
Η πρόθεση αυτή του Υπουργείου, εάν είναι όντως αλήθεια όσα δήλωσε η κ. Υπουργός, είναι αντίθετη προς τις αρχές της Δημοκρατίας και παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, και συγκεκριμένα τα δικαιώματα στην παιδεία, στην θρησκευτική ελευθερία και στον αυτοπροσδιορισμό.
Είναι γνωστό ότι σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, με ελάχιστες εξαιρέσεις (κυρίως ή ισως μόνο την Γαλλία), τα παιδιά διδάσκονται υποχρεωτικά στην εκπαίδευση το μάθημα των θρησκευτικών. Μόνο στη Γαλλία δεν παρέχεται καμία θρησκευτική εκπαίδευση στα σχολεία. Όμως τα παιδιά δεν διδάσκονται αόριστα θρησκειολογία, αλλά είτε τα θρησκευτικά του κυρίαρχου στην χώρα τους θρησκεύματος είτε τα θρησκευτικά της θρησκείας στην οποία ανήκουν.
Αναφέρουμε χαρακτηριστικά το παράδειγμα της Ελβετίας, όπου οι μαθητές διδάσκονται υποχρεωτικά τα θρησκευτικά της Καθολικής χριστιανικής Ομολογίας. Εάν ανήκουν σε άλλο θρήσκευμα, έχουν δικαίωμα να ζητήσουν από τους διδάσκοντες ειδικές γνώσεις για αυτό, αλλά όχι ειδικό δάσκαλο.
Υπάρχουν και περιπτώσεις που μπορούν οι μαθητές να ζητήσουν απαλλαγή, αλλά δεν επιτρέπεται η ώρα τους να μένει κενή, ο καθηγητής όμως μπορεί να τους αναθέσει μία εργασία σχετική με το μάθημα αντί για την παρακολούθησή του. Σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται η πλήρης απαλλαγή.
Επίσης αναφέρουμε το παράδειγμα του Βελγίου, όπου οι γονείς ερωτούνται στην αρχή της χρονιάς ποιά θρησκευτική εκπαίδευση θέλουν να λάβουν τα παιδιά τους και εφόσον υπάρχει η δυνατότητα από το Σχολείο όπου φοιτούν, παρέχεται η αντίστοιχη εκπαίδευση, π.χ. καθολική, ορθόδοξη κ.λπ.
Πιστεύουμε ότι και η κυρία Υπουργός συμφωνεί ότι σε μία δημοκρατική χώρα η ύψιστη αρχή είναι η βούληση του λαού.
Θέτουμε λοιπόν το ερώτημα: ποια είναι η βούληση του ελληνικού λαού ως προς το τί θρησκευτικά θα διδαχθούν τα παιδιά του στο Σχολείο; (εφόσον φυσικά τα παιδιά τελούν υπό κηδεμονία και δεν μπορούν να ερωτηθούν, το ερώτημα αφορά τους γονείς).
Προσωπική εκτίμησή μου είναι ότι, εάν ερωτηθούν όλοι οι γονείς των παιδιών, αυτοί που θα επιθυμούσαν τα θρησκευτικά της Ορθόδοξης Εκκλησίας θα ήταν πάνω από το 70% του λαού, όπως ακριβώς στην Ιταλία, Ισπανία, Ιταλία κ.λπ. θα ζητούσαν της Καθολικής ομολογίας, στο Ιράν ή στη Σαουδική Αραβία τα θρησκευτικά του Ισλάμ κ.λπ.. Στην Ελλάδα η συντριπτική πλειοψηφία των γονέων δεν θα ήθελαν τα παιδιά τους να διδαχθούν ούτε Ισλάμ ούτε Βουδισμό ούτε Ινδουισμό ούτε Καθολική ούτε Προτεσταντική Θεολογία, ούτε όλα αυτά μαζί (θρησκειολογία), αλλά να πάρουν αποκλειστικά Ορθόδοξη χριστιανική παιδεία (δηλαδή βασική Ορθόδοξη κατήχηση: Καινή και Παλαιά Διαθήκη, Ορθόδοξοι άγιοι, ορθόδοξη χριστιανική ηθική κ.λπ.). Θα μπορούσαν ίσως να ανεχθούν λίγες ώρες τον χρόνο να αφιερωθούν και στη γνωριμία με άλλες θρησκείες ή ομολογίες, και στις διαφορές τους, αλλά φυσικά όχι να γίνει αυτό το κύριο μάθημα θρησκευτικών! Υπάρχει τεράστια διαφορά…
Συνεπώς το Υπουργείο Παιδείας δεν έχει κανένα δικαίωμα να επιβάλει στους γονείς να διδαχθούν τα παιδιά τους άλλες θρησκείες εκτός από την δική τους και επομένως ούτε αποκλειστικά θρησκειολογία.
Εάν η κυρία Υπουργός και το Υπουργείο Παιδείας έχουν την παραμικρή αμφιβολία ότι αυτή είναι η βούληση του λαού στο θέμα αυτό, προτείνουμε να δοκιμάσουν στην πράξη: να μοιράσει κάθε σχολείο σε όλους τους γονείς μία σελίδα με multiple choice, όπου θα καλούνται οι γονείς να απαντήσουν στο ερώτημα:
Ποια θρησκευτική παιδεία θέλετε να λάβουν τα παιδιά σας;
Και θα υπάρχουν διάφορα κουτιά: Ορθόδοξη χριστιανική, καθολική, προτεσταντική, ισλαμική, βουδιστική, ινδουιστική, αθεϊστική, θρησκειολογική, (σε μία υποσημείωση θα ερμηνεύεται τί σημαίνει αυτό).
Το να θέλει όμως το Υπουργείο να διδάξει στα παιδιά θρησκειολογία, αντί για τα θρησκευτικά του κυρίαρχου θρησκεύματος ή έστω της θρησκείας που πρεσβεύουν οι γονείς, αυτό αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων στην παιδεία, στην θρησκευτική ελευθερία και στον αυτοπροσδιορισμό.
Η πρόκληση είναι μπροστά τους, εάν όντως σέβονται τη βούληση του ελληνικού λαού, τους καλούμε να ρωτήσουν τους ίδιους τους γονείς σε κάθε σχολείο.
