Βεροίας Παντελεήμων: «Στις ημέρες μας γινό­μαστε μάρτυρες φαινο­με­ένων εξευτελισμού και κακο­ποι­η­­σεως του ανθρωπίνου προσώπου» (ΦΩΤΟ)

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Ναούσης.

Στο τέλος της θείας Λειτουργίας τέλεσε την καθιερωμένη τελετή της Κυριακής της Ορθοδοξίας και αμέσως μετά Δοξολογία για την επέτειο της κηρύξεως της Επαναστάσεως (1822) μέσα στον ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ναούσης.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου:

«Προς το πρωτότυπον φέρει, φη­σι Βασίλειος, τιμή η της εικόνος».

«Ημέρα χαρμόσυνος και ευφρο­σύνης ανάπλεως» η σημερινή ημέ­ρα, πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά την οποία η Εκκλησία μας πανηγυρικώς εορ­τάζει τον θρίαμβο της ορθοδόξου πι­στεως επί της κακοδοξίας των βλασφήμων και αιρετικών· εορτά­ζει την αποκατάσταση των αγίων εικόνων και την αναγνώριση της αληθείας ότι η λατρευτική προ­σκυ­νησή τους δεν αναφέρεται στο υλικό τους στοιχείο αλλά εις το εικονιζόμενο ιερό προ­­­σωπο προς το οποίο διαβαίνει και η τιμή, όπως διδάσκει ο ου­ρα­νοφάντωρ Μέγας Βασίλειος.

Περισσότερο από ένα αιώνα τα­λαι­­πωρήθηκε η βυζαντινή αυ­το­κρατορία σε μία εποχή εξαιρετικά κρίσιμη, γιατί κάποιοι αυτοκρά­το­ρες θέλησαν να επιβάλλουν τις από­ψεις τους σε θέματα πίστεως, γιατί κάποιοι πίστευσαν ότι η ευ­λάβεια είναι ειδω­λο­λατρεία και ότι σ᾽ αυτήν οφειλόταν τα προ­βλη­ματα του κράτους, γιατί κα­ποιοι νόμισαν ότι αυτοί έχουν ορθότερη άποψη από αυτήν που υπήρχε εδραιωμένη στη συ­νεί­δη­ση της Εκκλησίας, από εκείνα που δι­δαξαν οι θεοφόροι πατέρες.

Περισσότερο από ένα αιώνα κλυ­δωνίσθηκε η Εκκλησία του Χρι­στού, εκδιώχθησαν πατριάρ­χες, εξορίσθηκαν κληρικοί και λαι­κοί, υπέφεραν και υπέμειναν τιμωρίες και βασανιστήρια, αλλά στο τέλος η αλήθεια έλαμψε, και η Εκ­κλη­σία απέλαβε και πάλι τον «κόσμο» των ιερών της εικόνων και οι πι­στοί τη δυνατότητα να εκφράζουν ελεύθερα τον σεβασμό τους προς τον Χριστό, την Πανα­γία και τους Αγίους μέσω των ιε­ρων ει­κο­νων.

«Προς το πρωτότυπον φέρει, φη­σι Βασίλειος, τιμή η της εικόνος».

Και εάν, αδελφοί μου, μία χειρο­ποίητη εικόνα, που είναι δημιούρ­γημα ενός ανθρώπου, ενός αγιο­γρα­φου, είναι το μέσο διά του ο­ποίου μπορούμε να αποδίδουμε τι­μη στον Θεό, τιμή στην Παναγία και στους αγίους, και γι᾽ αυτό ε­χου­­με χρέος να φερόμεθα με σε­βα­σμο και ευλάβεια προς τις ιερές ει­κόνες, κατά μείζονα λόγο έχου­με χρέος να φερόμεθα με σεβασμό και να αποδίδουμε τιμή στην ει­κο­να του Θεού που δημιούργησε Ε­κεί­νος, δηλαδή τον άνθρωπο.

Μας έπλασε, αδελφοί μου, ο Θεός κατ᾽ εικόνα του, και αυτό σημαίνει ότι ο καθένας από εμάς αποτελεί ει­κόνα του Θεού. Το πρόσωπό μας είναι ιερό, ως εικόνα του, και εξί­σου ιερό είναι και το προ­σω­­πο του αδελφού μας, του συν­αν­­θρώπου μας, όποιος και αν ει­ναι αυτός. Είναι χρέος μας, λοιπόν, να αντι­μετωπίζουμε με σεβασμό τον εαυ­το μας, και την υλική δηλαδή και την πνευματική μας υπόσταση, αλλά και να αντιμετωπίζουμε με ίδιο σεβασμό και κάθε άνθρω­πο.

Η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό οδηγεί και στην απο­ι­ε­­­ροποίηση της εικόνος του, δη­λαδή του ανθρωπίνου προσώ­που. Και γι᾽ αυτό στις ημέρες μας γινό­μαστε δυστυχώς μάρτυρες φαινο­με­­νων εξευτελισμού και κακο­ποι­η­­σεως του ανθρωπίνου προσώπου και της ανθρωπίνης προσωπικότη­τος και αξίας, μερικές φορές μάλι­στα υπό το πρόσχημα της δήθεν φιλελευθεροποιήσεως και του δη­θεν εκσυγχρονισμού της αν­θρω­πι­νης κοινωνίας.

Γινόμαστε μαρ­τυ­ρες της κακο­ποι­η­σεως της αν­θρω­­πίνης υπο­στα­σεως όχι μόνο από άλλους αλ­λα συχνά και από τον ίδιο τον αν­θρωπο, όταν ακο­λουθώντας ιδεο­λογικά ρεύματα ή ακό­μη και τη μο­δα δεν αποδίδει ο άνθρωπος τον απαιτούμενο σε­βασμό στον ίδιο τον εαυτό του, επεμ­βαίνοντας με βάναυσο τρόπο στη ζωή του και στο σώμα του, και καταστρέφο­ντας τα.

Ορισμένοι νομίζουν ότι μπορεί να υπάρξει σεβασμός και τιμή στον άνθρωπο ανεξάρτητα από την πίστη του, ότι μπορεί να υπάρξει σεβασμός και τιμή στο αν­θρώπινο πρόσωπο και μακριά από τον Θεό. Όσοι πιστεύουν κάτι τε­τοιο πλα­νώνται και αυ­ταπα­τω­ν­ται. Τιμή στον άνθρωπο και σε­βα­σμο στο ανθρώπινο πρόσωπο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς πίστη στον Θεό που έπλασε τον άνθρωπο κατ᾽ εικόνα του και είναι αυτός που του έδωσε αξία και που τον τι­μησε και τι­μα. Μακριά από τον Θεό ο αν­θρωπος χάνει την αξία του και παύει να ενδιαφέρεται για την αξία των συνανθρώπων του, αλλά και για τις αξίες της ανθρω­πίνης ζωής.

Αν δεν πίστευαν στον Θεό, αν δεν τιμούσαν τον άνθρωπο και τις αξίες που αυτός εκπροσωπεί, δεν θα είχαν λόγο, αδελφοί μου, οι πα­τε­ρες μας να ξεκινήσουν σαν ση­με­­ρα τον αγώνα για την ελευ­θερία και την ανεξαρτησία.

Με πίστη στον Θεό, με πίστη στην αξία μιάς ζωής με ελευθερία, ζη­τη­σαν την ευλογία του Θεού, προ­κειμένου να πολεμήσουν για να ελευθερώσουν όχι μόνο τον εαυτό τους αλλά και την πατρίδα.

Τιμούμε την απόφασή τους, υπο­κλι­νόμεθα στο θάρρος και τη γεν­ναιότητά τους, μνημονεύουμε τη θυσία τους και εμπνευόμεθα από το παράδειγμα της πίστεώς τους στον Θεό και του σεβασμού της αν­θρωπίνης υπάρξεως που πηγά­ζει από την πίστη, γιατί μόνο ακο­λουθώντας τον δρόμο της πι­στεως θα μπορέσουμε και εμείς να αξιο­ποιή­σουμε τους αγώνες και τη θυ­σία τους για την ελευθερία και να αναδειχθούμε αντάξιοί τους.