Την Πέμπτην, 4ην /17ην Μαρτίου 2016, Πέμπτην της Α´ Εβδομάδος των νηστειών, εωρτάσθη υπό του Πατριαρχείου η μνήμη του οσίου Πατρός ημών Γερασίμου του Ιορδανίτου εις την υπ᾽αυτού ιδρυθείσαν και το όνομα αυτού φέρουσαν Ιεράν Μονήν εις την Δυτικήν Όχθην του Ιορδάνου ποταμού προ των εκβολών αυτού εις την Νεκράν θάλασσαν.
Ως γνωστόν ο άγιος Γεράσιμος προσήλθεν εκ της πατρίδος αυτού Λυκίας της Μικράς Ασίας εις την Αγίαν Γην και εμόνασεν εις Μονήν της περιοχής του Ιορδάνου ποταμού. Πραρασυρθείς προς ολίγον εκ της αιρέσεως του Μονοφυσιτισμού περί το 450 μ.Χ., επανήλθεν εις την Ορθοδοξίαν υπό του οσίου Ευθυμίου του μεγάλου και διεκρίθη εν τη υπερασπίσει του Χριστολογικού δόγματος των εν Χριστώ δύο φύσεων της Δ´ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνος και παρακληθείς ίδρυσε μοναστηριακήν Λαύραν διά τους προκεχωρημένους εις την άσκησιν μοναχούς και ωδήγησε χιλιάδας εξ αυτών εις την κατά Χριστόν πολιτείαν, τελείωσιν και θέωσιν, πλήθος δε Χριστιανών, προσερχομένων αυτώ εκ του κόσμου, προσείλκυσεν εις την εν Χριστώ ευσεβή ζωήν.Η υπ᾽ αυτού ιδρυθείσα Μονή επέζησε των μεταλλαγών της ανθρωπίνης ιστορίας και δη εις την ταραχώδη περιοχήν της Παλαιστίνης.
Εις την Ιεράν ταύτην Μονήν προεξήρξεν της θείας Λειτουργίας των Προηγιασμένων Δώρων ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος συλλειτουργούντων Αυτώ Αγιοταφιτών Ιερομονάχων ως του Αρχιμανδρίτου Ιερωνύμου ηγουμένου εις Φχες της Ιορδανίας, του Αρχιμανδρίτου π. Ιγνατίου, ηγουμένου εις Ι. Μονήν Χωρίου των Ποιμένων, του Αρχιμανδρίτου π. Παισίου ηγουμένου εις την Ι. Μονήν Προφήτου Ηλιού, του Αρχιμανδρίτου π. Ανανίου ηγουμένου εις την Ι. Μονήν Αγίου Γεωργίου Μπετζαλλά, του Ιερομονάχου π. Κυριακού, ιερέως της Ιεράς Μονής, και του εφημερίου του Αγίου Κωνσταντίνου π. Νικήτα, Αραβοφώνων Πρεσβυτέρων ως του π. Ήσσα Μούσλεχ, του π. Γιούσεφ Χόνταλη και του π. Παύλου Αλέμε επίσης του Αρχιδιακόνου π. Ευλογίου των Ιεροδιακόνων π. Αγαπίου, π. Μάρκου και π. Αναστασίου, συμπροσευχομένων του Σεβ. Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακού, του Σεβ. Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ησυχίου, του Γέροντος Αρχιγραμματέως Σεβ. Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου, του Σεβ. Αρχιεπισκόπου Λύδδης κ. Δημητρίου Γραμματέως της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, του Σεβ. Αρχιεπισκόπου Καττάρων κ. Μακαρίου, του Σεβ. Μητροπολίτου πρώην Ζάμπιας κ. Ιωακείμ, ψάλλοντος του Πρωτοψάλτου του Ναού της Αναστάσεως Αρχιμανδρίτου π. Αριστοβούλου και των βοηθούντων αυτώ μοναχών της Ι. Μονής Χοζεβά και Βηθλεέμ, συμμετεχόντων των μαθητών της Πατριαρχικής Σχολής, των εκπροσώπων των Μ.Μ.Ε. του Πατριαρχείου, των διακονητών και διακονητριών της Ι. Μονής και προσκυνητών εξ Ελλάδος, Κύπρου, Ρωσίας, Ρουμανίας και Ουκρανίας.
Προς το ευλαβές εκκλησίασμα εκήρυξε τον θείον λόγον ο Μακαριώτατος ελληνιστί ως έπεται:
«Κύριε, εν τη μνήμη των αγίων Σου πάσα η κτίσις εορτάζει, ουρανοί αγάλλονται συν τοις Αγγέλοις και η γη ευφραίνεται συν τοις ανθρώποις. Αυτών ταίς παρακλήσεσι ελέησον ημάς», ψάλλει ο μελωδός της Εκκλησίας.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Ευλαβείς Χριστιανοί και προσκυνηταί,
Όντως πάσα η κτίσις σήμερον εορτάζει και δη η περίχωρος του Ιορδάνου ποταμού επί τη εορτίω πανηγύρει της μνήμης του οσίου Πατρός ημών Γερασίμου του εν τω Ιορδάνη εν αυτώ τούτω τω τόπω της ασκήσεως αλλά και της λήψεως του στεφάνου της αφθαρσίας, δηλονότι της θεώσεως αυτού.
Τούτο δε επέτυχε ο Πατήρ ημών Γεράσιμος, μιμούμενος τους προφήτας και ασκητάς και μάλιστα τον Τίμιον Πρόδρομον, οίτινες φωτισθέντες τω φωτί του «Αγγέλου της Μεγάλης Βουλής», (Ησαίου 9,6), δηλονότι του Χριστού, καταλάμπουσιν αεί ως φωστήρες εν τη ερήμω του Ιορδάνου, ένθα προσφάτως νέος φωστήρ ανεφάνη ο όσιος Ιωάννης ο νέος Χοζεβίτης. Ιδού διά τι οι ουρανοί αγάλλονται συν τοις Αγγέλοις και η γη ευφραίνεται συν τοις ανθρώποις, «Φως δικαίοις διά παντός, φως δ᾽ ασεβών σβέννυται», (Παροιμ. 13,9). Εις τους δικαίους ανθρώπους λέγει ο Παροιμιαστής υπάρχει πάντοτε το φως της ζωής και της χαράς του Χριστού. Τουναντίον όμως, το φως της ζωής και της χαράς των ασεβών, δηλαδή των απίστων αργά ή γρήγορα θα σβήση.
«Των αγίων σου η μνήμη Κύριε, ανεδείχθη ως Παράδεισος, ο εν Εδέμ», αναφωνεί ο μελωδός της Εκκλησίας. Ο Παράδεισος δε ούτος, αγαπητοί μου, είναι η Εκκλησία του Θεού. Ο Χριστός είναι το εν τη Εκκλησία πεφυτευμένον δένδρον της ζωής, του φωτός και της δικαιοσύνης. Το δένδρον τούτο είναι το ευχαριστιακόν Σώμα και Αίμα του Σωτήρος ημών Χριστού, εξ ου φαγόντες ζήσομεν, ουχί ως ο Αδάμ τεθνηξόμεθα».
Εκ του ευχαριστιακού τούτου δένδρου της ζωής έφαγον πάντες οι Άγιοι της Εκκλησίας και βεβαίως ο Πατήρ ημών Γεράσιμος, ο οποίος το άγονον της ερήμου εγεώργησε και κατεφύτευσε με το δένδρον της εν Χριστώ ζωής. Διά τούτο και η εύσημος μνήμη αυτού φωτίζει τας ψυχάς των ευσεβών, διώκει το σκότος των παθών και πειρασμών και διαλύει τον βαθύτατον ζόφον των δαιμόνων.
Με άλλα λόγια, αγαπητοί μου αδελφοί, η εόρτιος μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Γερασίμου και η συμμετοχή ημών εις αυτήν μας αποκαλύπτει τον πνευματικόν και πρακτικόν τρόπον της θεραπείας των ψυχικών ημών τραυμάτων. Το θεραπευτήριον δε των τραυμάτων της ψυχής και όλων των νόσων αυτής, είναι η μετάνοια και η εξομολόγησις. «Ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν», (Ματθ. 9,13), λέγει ο Κύριος. Ερμηνεύων τους Κυριακούς τούτους λόγους ο Άγιος Απόστολος Ιάκωβος λέγει ότι η δύναμις της προσευχής, η οποία γίνεται με πίστιν θεραπεύει τον ασθενή. Εάν δηλαδή ο ασθενής έχει διαπράξει αμαρτίας, αι οποίαι προεκάλεσαν την ασθένειάν του, ψυχικήν ή σωματικήν, θα συγχωρηθούν εις αυτόν. Προτρέπει δε όπως εξομολογώμεθα μεταξύ ημών τας αμαρτίας μας και ευχώμεθα ο ένας υπέρ του άλλου. Η ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα και εγερεί αυτόν ο Κύριος. Καν αμαρτίας η πεποιηκώς, αφεθήσεται αυτώ. Εξομολογείσθε αλλήλοις τα παραπτώματα και εύχεσθε υπέρ αλλήλων, όπως ιαθήτε, Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη», (Ιακώβ. 5, 15-16).
Σύμβουλος και συνεργός της μετανοίας είναι η αγία νηστεία, την οποίαν εδίδαξεν εις ημάς διά του ιδίου αυτού παραδείγματος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, νηστεύσας ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα εις την έρημον της περιχώρου του Ιορδάνου, όπου ωδηγήθη υπό του αγίου αυτού Πνεύματος, διά να πειρασθή υπό του διαβόλου και αγωνισθή νικηφόρως κατ᾽ αυτού, (Ματθ. 4, 1-2). «Νηστεία γαρ», λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «της ψυχής εστι τροφή και καθάπερ αύτη η σωματική τροφή πιαίνει το σώμα ούτω και η νηστεία την ψυχήν ευτονωτέραν εργάζεται… τα άνω φαντάζεσθαι προξενεί, ανωτέραν αυτήν των ηδονών… του παρόντος βίου απεργαζόμενη».
Τούτου ένεκεν ο παλαιός Αδάμ έλαβε ως κατοικίαν τον Παράδεισον, φυτευμένον και αυτόν με εξαίρετον τρόπον από τον Θεόν, διά να έχη εκεί θείαν θέαν και ομιλίαν αυτόπροσώπως και λάβη εις αυτόν τον Παράδεισον συμβουλήν και εντολήν από τον Θεόν που ώριζε την αρμόζουσαν εκεί νηστείαν, με την έννοιαν ότι αν την κρατούσε και την διατηρούσε, θα παρέμενε διά πάντα αθάνατος και ακούραστος και άλυπος» κηρύττει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.
Κατά τον μελωδόν της Εκκλησίας ο όσιος Γεράσιμος εξοπλισθείς με τα όπλα της μετανοίας, της εξομολογήσεως και της μετανοίας ανήλθεν εις το ύψος της νοητής θεωρίας υποδεξάμενος και θείων μυστηρίων του Χριστού εμφάσεις καθαράς. Με άλλα λόγια, ο άγιος Πατήρ ημών Γεράσιμος εγένετο κοινωνός της θεωρίας της θείας θέας, δηλαδή της δόξης του Θεού, ως λέγει και ο μελωδός αυτού. «Όλην σου την έφεσιν της ψυχής, Γεράσιμε, προς μόνα τα άφθαρτα έχων κατηξιώθης, ων επόθησας». Τούτο σημαίνει και πάλιν ότι ο άγιος Γεράσιμος κατηξιώθη της κοινωνίας μετά του νέου Αδάμ του Χριστού «εν τη Εκκλησία των πρωτοτόκων εν ουρανοίς απογεγραμμένων», (Εβρ. 12, 23).
Εις τούτο ακριβώς μας καλεί η αγία ημών Εκκλησία δηλαδή εις μετάνοιαν και αυτεπίγνωσιν, ιδιαιτέρως κατά το παρόν στάδιον της αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής κατά το οποίον αυτής στάδιον προβάλλονται ζώντα παραδείγματα εξομολογήσεως, κατανύξεως, συντριβής «και πόθου προς μόνα τα άφθαρτα». Τοιαύτα παραδείγματα είναι η ταπείνωσις του Τελώνου η αυτεπίγνωσις του Ασώτου Υιού, η μακαρία και χαροποιός μετάνοια της Μαρίας της Αιγυπτίας, αλλά και της ελλάμψεως του αγίου Πνεύματος των θεοφόρων Πατέρων και Αγίων της Εκκλησίας, ως του Ιωάννου της Κλίμακος, του Γρηγορίου του Παλαμά και ασφαλώς του σήμερον τιμωμένου Οσίου Πατρός ημών Γερασίμου. Τα ως άνω παραδείγματα μας καλούν και μας προτρέπουν να αποβάλωμεν τον παλαιόν, τον χοικόν ημών άνθρωπον και να ενδυθώμεν τον νεόν άνθρωπον, δηλονότι τον σταυρωθέντα υπέρ ημών και αναστάντα Χριστόν.
Δεηθώμεν του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και ικετεύσωμεν την υπερευλογημένην και αειπάρθενον Θεοτόκον και Μητέρα του Θεού και δοξάσωμεν τον δοξάσαντα Αυτόν όσιον Πατέρα ημών Γεράσιμον και μετά του μελωδού Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού είπωμεν: «Έχουσα ψυχή μου το ιατρείον της μετανοίας, πρόσελθε προσπίπτουσα, εν στεναγμοίς κραυγάζουσα, τω ιατρώ ψυχών τε και σωμάτων. Ελευθέρωσον με φιλάνθρωπε, εκ των εμών πλημμελημάτων, συναρίθμησον με τη πόρνη και τω ληστή και τω τελώνη και δώρησαί μοι, ο Θεός, των ανομιών μου την συγχώρησιν και σώσον με. Αμήν».
και αραβιστί ίδε ηλεκτρονικόν σύνδεσμον: http://www.jp-newsgate.net/ar/2016/03/17/19668
Πολλοί προσήλθον εις το μυστήριον της θείας Μεταλήψεως. Ηκολούθησε η λιτανεία της Ιεράς εικόνος του Αββά Γερασίμου πέριξ της Ιεράς Μονής αυτού, των Προσκόπων προπορευομένων και ανεπέμφθη δέησις υπέρ υγείας, βοηθείας και ειρήνης του κόσμου και υπέρ αναπαύσεως των προκεκοιμημένων πατέρων και αδελφών ημών.
Την δε μεσημβρίαν ο φίλεργος και φιλόξενος ηγούμενος της Μονής Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος παρέθεσε νηστήσιμον τράπεζαν εις πάντας.
){kind=link}