Καλαβρύτων Αμβρόσιος: «Ένα άλλο Αίγιο κοιμάται εκεί ψηλά… στο Κοιμητήριο της πόλεως!»

Εκεί  ψηλά, στην άκρη του Αιγίου, βρίσκεται το «άλλο» Αίγιο! Μια ολόκληρη πολιτεία κοιμάται! Είναι οι γονείς μας (και οι δικοί μου εκεί αναπαύονται), τα αδέλφια μας, τα παιδιά μας, οι Άρχοντές μας, οι πλούσιοι και οι φτωχοί, οι επώνυμοι και οι μη, οι δίκαιοι και οι αμαρτωλοί, όλοι είναι εκεί ψηλά! Ή μάλλον το σαρκίο τους, το φόρεμα αυτό της ψυχής, το σώμα τους, είναι εκεί!

Οι ψυχές τους αναπαύονται στα ουράνια δώματα! Κοιμούνται, επί του παρόντος βέβαια, και αναμένουν! Αναμένουν το σάλπισμα του Αγγέλου, οπότε «αναστήσονται οι νεκροί και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις», καθώς επαγγέλλεται η Εκκλησία μας. Ο εκ νεκρών Αναστάς Χριστός  μας, «θανάτω θάνατον πατήσας», «πρωτότοκος των νεκρών εγένετο»!

Εμείς, λοιπόν, κάθε χρόνο κατά την ημέρα της εορτής των  Αγίων Πάντων, (στις 10 Ιουνίου εφέτος), ανηφορίζουμε εκεί ψηλά και προσευχόμεθα για την ανάπαυση των ψυχών τους.  Καθώς μας ελέησε ο Πανάγαθος Θεός, από την αρχή της αναλήψεως των ποιμαντικών μας καθηκόντων, καθιερώσαμε να τελείται εκεί υπαίθρια η θεία λειτουργία, η οποία μάλιστα έτυχε της απολύτου αποδοχής από το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Επισκοπής μας.

Μπορείτε, λοιπόν, να δείτε εκεί τους χριστιανούς μας να είναι διασκορπισμένοι στα μνήματα γύρω-γύρω και να προσεύχονται  δίπλα στον τάφο των προσφιλών του έκαστος. Έτσι ζωντανεύουμε και βιώνουμε αυτό, όπου γίνεται σε κάθε θεία λειτουργία:  στο άγιο Δισκάριο αντιπροσωπευτικά υπό την μορφή των ψιχίων («μερίδες» αποκαλούνται στην εκκλησιαστική ορολογία  ή κοινώς «ψίχουλα», αυτά δηλ. που ο ιερεύς τοποθετεί στο άγιο Δισκάριο, όταν μνημονεύει τα ονόματά μας από τα χαρτάκια, που φέρουν οι πιστοί μαζί με το πρόσφορο στην Εκκλησία, ώστε κάθε όνομα να αντιπροσωπεύεται από μία μερίδα) ευρίσκονται όλοι ζώντες και τεθνεώτες, μπροστά από τον Αμνό του Θεού, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο δε λειτουργός ιερεύς ίσταται στο μέσον ως μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων!
Το άγιο Δισκάριο-σχηματική απεικόνιση

Κάπως έτσι στο Κοιμητήριο παριστάμεθα  όλοι μαζί, ζώντες και τεθνεώτες,  και υλοποιούμε αυτό που συμβολικά γίνεται στο άγιο Δισκάριο. Όλοι μαζί, κλήρος και λαός, δίκαιοι και αμαρτωλοί, κυκλώνουμε το φρικτό Θυσιαστήριο, δηλ. την Αγία Τράπεζα, και, μπροστά στον Σωτήρα Χριστό, προσφέρουμε την αναίμακτη θυσία για την σωτηρία της ψυχ[ης μας.

Μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων ο  λειτουργός ιερεύς, ο διάκονος κλπ. μεταλαμβάνουν  των Αχράντων Μυστηρίων. Ακολούθως ο ιερεύς τοποθετεί τις μερίδες όλων, ζώντων και νεκρών, μέσα στο Άγιο Ποτήριο και λέγει: «απόπλυνον, Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων Σου  τω Αίματί Σου των Αγίω» και μας βαπτίζει όλους μέσα στο σωστικό Αίμα του Χριστού μας! Αυτό είναι το μεγαλείο της Ορθοδοξίας μας!

Ανεβαίνουμε λοιπόν εκεί ψηλά στο Κοιμητήριο και ζωντανεύουμε ό,τι συμβολικώς υπάρχει επάνω στο άγιο Δισκάριο! Συγκροτούμεθα δηλ. ως Σώμα Χριστού. Εκεί λατρεύουμε τον μόνο Αληθινό Θεό και τον Μονογενή Υιό Του, τον Σωτήρα του κόσμου Χριστό! Εκεί παρίσταται αοράτως και το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο τελεσιουργεί τα ιερά Μυστήρια! Εκεί παρίσταται όλη η Εκκλησία! Τα Μέλη της «στρατευομένης Εκκλησίας», δηλ. εμείς οι ζώντες, αλλά και της «θριαμβεύουσας Εκκλησίας» δηλ. οι τεθνεώτες! Στο τέλος τελείται πάνδημο Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων αδελφών μας.

Όχι μόνον το θέαμα, αλλά και τα βιώματα είναι μοναδικά! Μερικές φωτογραφίες από τη ημέρα εκείνη σας παραδίδουμε με το σημερινό σημείωμά μας.