Μετά της δεούσης λαμπρότητος και της εκκλησιαστικής τάξεως ετελέσθη στον Ιερό Ναό του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Ανδρέου Πατρών, η εις Επίσκοπον χειροτονία του εκλεγέντος από την σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, βοηθού Επισκόπου της Ιεράς και Αποστολικής Μητροπόλεως των Πατρών, κ. Χρυσάνθου, υπό τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Κερνίτσης.
Τον Ιερό Ναό κατέκλυσαν από πολύ νωρίς το πρωί πλήθη πιστών και άπαν το Ιερατείο και οι Μοναστικές Αδελφότητες της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών και άλλων επαρχιών.
Την χειροτονία ετέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος, μαζί με τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας: Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Αλέξανδρο, Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεο, Βρεσθένης κ. Θεόκλητο, Σερρών κ. Θεολόγο, Καβάσων κ. Εμμανουήλ, Αιτωλίας κ. Κοσμά, Λευκάδος κ. Θεόφιλο, Φωκίδος κ. Θεόκτιστο, Ιερισσού κ. Θεόκλητο, και με τους Θεοφιλεστάτους Επισκόπους Ωλένης κ. Αθανάσιο, και Επιδαύρου κ. Καλλίνικο ενώ συμπροσευχόμενος παρέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος.
Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος στην χειροτονητήρια προσλαλιά του ανεφέρθη με λόγια συγκινητικά στην μεγάλη δωρεά και χάρη του Θεού, ώστε διά πρεσβειών της Υπερευλογημένης Παναγίας μας της Γηροκομητίσσης και του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, να ανέλθη στον τρίτο της Ιερωσύνης βαθμό.
Ευγνωμόνως ανεφέρθη στο σεπτό πρόσωπο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, στο πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου και σε όλους τους Σεβασμιωτάτους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος, διά της τιμίας ψήφου των οποίων ανεδείχθη Επίσκοπος.
Επίσης εν συγκινήσει εμνημόνευσε του μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών κυρού Νικοδήμου, των αοιδίμων πνευματικών του Πατέρων, του αειμνήστου πατρός του Ελευθερίου, ενώ έκαμε ειδική αναφορά στην μητέρα του την οποία αξίωσε ο Θεός να παραστή στην χειροτονία του υιού της εις Επίσκοπον, όπως και σε όλους τους κατά σάρκα συγγενείς τους, στα πνευματικά του παιδιά και σε όλους τους συνεργάτες του Κληρικούς και Λαικούς στο πνευματικό και κοινωνικό έργο που του έχει αναθέσει η Εκκλησία.
● Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος, στην ομιλία του κατά την χειροτονία του νέου Επισκόπου, ανεφέρθη με λόγια βαθειά θεολογικά στο υψηλότατο αξίωμα και υπούργημα της Αρχιερωσύνης, το οποίο καθιστά τον άνθρωπο Αρχιερέα, εις τύπον και τόπον Χριστού.
● Επίσης ανεφέρθη στην Αποστολική Μητρόπολη των Πατρών και στην πόλη του Αγίου Ανδρέου, η οποία έχει μια βαρειά πνευματική κληρονομιά και χρήζει από πλευράς της Εκκλησίας, ανυστάκτου φροντίδος πνευματικής, αλλά και γενικώτερα κοινωνικής, μάλιστα κατά την σύγχρονο εποχή, ένεκα της γεωγραφικής της θέσεως, του πλήθους των πιστών, του πλήθους των ενοριών, των πνευματικών αναγκών της νεολαίας, και δη των χιλιάδων φοιτητών, των πολλών ασθενών στα μεγάλα νοσηλευτικά Ιδρύματα, της αντιμετωπίσεως της ανεργίας, του μεταναστευτικού προβλήματος και τόσων άλλων θεμάτων τα οποία πρέπει καθ’ ημέραν να τυγχάνουν ειδικής μερίμνης και αντιμετωπίσεως.
● Γιά τον λόγο αυτό ο Σεβασμιώτατος προέτεινε και η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε Βοηθόν Επίσκοπο για την Ιερά Μητρόπολη Πατρών, τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμ. π. Χρύσανθο Στελλάτο, Κληρικό της Ιεράς Μητροπόλεως, ο οποίος επί τρεις και πλέον δεκαετίες διακονεί με πιστότητα και θερμουγό ζήλο, με υπομονή, ταπείνωση και υπακοή το Ιερό Θυσιαστήριο, και τον περιούσιο , φιλόθεο και φιλάγιο Πατραικό Λαό, χωρίς ποτέ να δημιουργήση προβλήματα, τόσο στον μακαριστόν Μητροπολίτη Νικόδημο, όσο και στον νυν Μητροπολίτη Πατρών κ. Χρυσόστομο, στον οποίο στάθηκε και στέκεται πολύτιμος αρωγός και συνεργάτης με θυσιαστική διάθεση για το εκκλησιαστικό έργο.
Αναφερθείς στην ιστορική Επισκοπή Κερνίτσης Αχαίας που ευρίσκεται σήμερα στα όρια της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, εμνημόνευσε των αοιδίμων Επισκόπων αυτής και μεγάλων προσωπικοτήτων, Ηλία του Μηνιάτη του Κεφαλλήνος και Προκοπίου, ο οποίος ήτο συνεργάτης και συνοδοιπόρος στους αγώνες για την Πατρίδα του Παλαιών Πατρών Γερμανού και ήτο μαζί του στην Αγία Λαύρα όταν ύψωσε την σημαία της Επαναστάσεως για την ελευθερία της Πατρίδος.
● Ακόμη, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών λαβών αφορμή από το όνομα «Χρύσανθος» το οποίο φέρει ο νέος Επίσκοπος, προς τιμήν του αοιδίμου Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσάνθου του από Τραπεζούντος, κοντά στον οποίο υπηρέτησε ως Αρχιδιάκονος ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών κυρός Νικόδημος, ανεφέρθη στην μεγάλη προσωπικότητα του μεγάλου αυτού Πρωθιεράρχου και εστίασε στην γενναία στάση του και στις απαντήσεις του όταν του προτάθηκε να ορκίση την κυβέρνηση των δοσίλογων στους Γερμανούς και να τελέση δοξολογία.
«…Δεν μπορώ να ορκίσω Κυβέρνηση προβληθείσα από τον εχθρό…»
«…Ελπίζω να σεβαστείτε την Χώρα. Στρατηγέ μη θίξετε την φιλοτιμία του Ελληνικού Λαού…»
«…Οι Έλληνες Ιεράρχες δεν παραδίδουν πόλεις στον εχθρό, καθήκον έχουν να εργαστούν διά την απελευθέρωση…»
«…Οι Έλληνες Αρχιεπίσκοποι κάνουν δοξολογία όταν ελευθερώνεται η Πατρίδα τους και όχι όταν κατακτάται…»
● Καί εκάλεσε τον νέο Επίσκοπο να έχη ιεραποστολικό ζήλο και αγωνιστικό φρόνημα, όπως όλοι οι ένδοξοι Ορθόδοξοι Ιεράρχες, που έδωσαν μαρτυρία για τον Χριστό και την Ελλάδα και εσφράγισαν αυτή την μαρτυρία τους με το αίμα τους και το μαρτύριό τους.
● Τέλος ο Σεβασμιώτατος προέβαλε ενώπιόν του χειροτονηθέντος το ιερώτατον πρόσωπο του Πρωτοκλήτου των Αποστόλων και θειοτάτου Προστάτου και Πολιούχου των Πατρών, Αγίου Αποστόλου Ανδρέου, ο οποίος ατενίζοντας τον Σταυρό του, τον είδε ως Θρόνον τιμής και ως μέσον ανόδου του στον ουρανό για να συναντήση, τον Σταυρώ παγέντα, εν Άδη καταβάντα και εκ τάφου ανατείλαντα Σωτήρα Χριστόν και κατέληξε καλώντας τον νέο Επίσκοπο να προχωρήση στις βαθμίδες του Ιερού θυσιαστηρίου και να αναλάβη τον σταυρό της μαρτυρικής Επισκοπικής διακονίας επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου:
«… Χαίροις ω Σταυρέ και γαρ χαίροις όντως. Ευ γε οίδα και αναπαυόμενον σε λοιπόν, εκ πολλού κεκμηκότα, πηπηγμένον και αναμένοντά με. Ήκον επί σε, ον επίσταμαι ιδιόν μου.ήκον προς σε τον ποθήσαντα με. Γνωρίζω σου το μυστήριον, δι’ ο και πέπηγας. πέπηξαι γαρ εν κόσμω, ίνα τα άστατα στηρίξης…
…Ω σταυρέ μηχάνημα σωτήριόν του υψίστου. Ω σταυρέ τρόπαιον νίκης Χριστού κατ’ εχθρών…
…Αλλά μέχρι πόσου ταύτα λέγω και ου περιπλέκομαι τω σταυρώ, ίνα εν τω σταυρώ ζωοποιηθώ και διά σταυρού τον κοινόν θάνατον του βίου εξέλθω;.
…Καλός ο Σταυρός. Ζωοποιός γαρ. Καλός ο επί σταυρού κρεμασθείς. Καθαιρέτης γαρ των δαιμόνων, λυτρωτής των ψυχών, βραβευτής των αθλούντων, μέγας και αγαθός των εις αυτόν πεπιστευκότων. Αλλά τι τοσαύτα λέγω; Δεύρο Χριστέ προς με. Απόλυσον τον δούλον σου ελεύθερον, τον ασθενή υγιή, τον φθαρτόν άφθαρτον, τον ορατόν αόρατον, τον θνητόν αθάνατον, τον παλαιόν καινόν, τον δεθέντα λελυμένον, τον γήινον απουράνιον, ίνα δι’ εμού πολλοί πιστεύσωσιν εις σε και γένωμαι αληθής μάρτυς της σης Θεότητος…»
Μετά την χειροτονία τα πλήθη των πιστών εν ενί στόματι και μια καρδία ανεφώνησαν το «ΑΞΙΟΣ».
){kind=link}