Ένας χριστιανός βασανιζόταν συχνά από διάφορες μελλοντικέςυποθέσεις.
Ανησυχία του, το τι θα γίνειαύριο, τι θα γίνει μεθαύριο,τι μας περιμένει την επομένη εβδομάδα.
Όλη αυτή η φροντίδα έπνιγετην ψυχή του, πράγμα πουτον έκανε πολύ δυστυχή.
Μια νύχτα, ο άνθρωποςαυτός είδε ένα όνειρο.
Περπατούσε σ’ ένα μακρινό δρόμο φορτωμένος με ένα σακκίστην πλάτη.
Το φορτίο του ήταν βαρύ και κάπου στάθηκε να ξαποστάσει.
Μα όταν θέλησε να σηκωθεί για να συνεχίσει το ταξίδι του,αντιλήφθηκε πως ήταν αδύνατο να σηκώσει το σακκίδιό του.
Άνοιξε τότε να δει τι έχει μέσα.
Και τι βλέπει!
Μικρά-μικρά δέματα.
Το ένα έγραφε απ’ έξω: “αυτό για αύριο”.
Ένα άλλο έγραφε: “αυτό για μεθαύριο”.
Το τρίτο έγραφε: “αυτό για σήμερα”.
Αυτό ήταν ανάλαφρο. Το σήκωσε με χαρά και συνεχίζοντας τοταξίδι του ξύπνησε.
Το όνειρο αυτό εκφράζει μια τραγική πραγματικότητα.
Η μέριμνα για το αύριο, για το μεθαύριο, για το μετά από μιαεβδομάδα, για το μετά από ένα μήνα και ένα χρόνο, γεμίζει τιςψυχές μας με άγχος και ανησυχίες, που μας αφαιρούν τηνγαλήνη και μας κάνουν το βάρος της ζωής δυσβάστακτο.
Για να μας απαλλάξει ο Κύριός μας απ’ αυτές τις εναγώνιεςστιγμές είπε εκείνα τα αθάνατα λόγια.
“Μη ούν μεριμνήσητε εις την αύριον, η γαρ αύριον μεριμνήσει ταεαυτής, αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής” (Ματθ. 6,34)
Άρθρο του Αρχιμ. Κοσμά Λαμπρινού
(απόσπασμα από το βιβλίο του Θ. Θεοφυλάκτου, “Όταν θέλεις ναξεκουράζεσαι” των εκδ. “ΛΥΔΙΑ”)
