Μερικοί, κατά λαϊκή ρήση, επαινούν το σπίτι τους, για να μη πέσει και τούς πλάκωσει. Ομοίως και μερικοί επίσκοποι, ευκαίρως ακαίρως, συνεχώς και κατά κόρον, εκθειάζουν το επισκοπικό αξίωμά τους, για να μη πέφτει στη συνείδηση των ανθρώπων, ή μάλλον για να μη πέφτουν αυτοί στη συνείδηση των ανθρώπων.
Συχνά δε και πυκνά αναφέρονται σε λόγους του άγιου Ιγνατίου του Θεοφόρου, διά των οποίων τονίζεται και εξαίρεται ή σημασία του επισκοπικού αξιώματος.
Βεβαίως ό επίσκοπος είναι ό ανώτερος βαθμός της Ιεροσύνης και το ανώτερο εκκλησιαστικό αξίωμα. Βεβαίως άνευ επισκόπου δεν νοείται Εκκλησία. Αλλά βεβαίως και άνευ πιστού λαού δεν νοείται Εκκλησία. Βεβαίως, επίσης, υπάρχει ό επίσκοπος για το λαό και όχι ό λαός για τον επίσκοπο. Και βεβαίως οι πιστοί πρέπει να υπακούουν στον επίσκοπο, αλλά και ό επίσκοπος ν’ αγάπα το λαό και να εκδαπανάται γι’ αυτόν. Ό απόστολος λέγει: «Πείθεσθε τοις ήγουμένοις υμών και ύπείκετε’ αυτοί γάρ άγρυπνούσιν υπέρ τών ψυχών υμών» (Έβρ. ιγ’ 17).
Άλλ’ οι εξαίροντες και εκθειάζοντες το επισκοπικό αξίωμα πρέπει να λαμβάνουν υπ’ όψιν και ορισμένα πράγματα ως προς τον επίσκοπο, για τα όποια όμως αποφεύγουν να ομιλούν. Ιδού μερικά μόνο από τα σχετικά προς το επισκοπικό αξίωμα πράγματα, για τα οποία οι λαλίστατοι επαινέτες του επισκόπου τηρούν σιγή ιχθύος:
Ό επίσκοπος είναι ό ανώτερος βαθμός της Ιεροσύνης, άλλ’ ολίγο διαφέρει από το βαθμό του πρεσβυτέρου. Εν τούτοις το αξίωμα του επισκόπου έχει τόσο πολύ εξογκωθεί και εξυψωθεί, ώστε ή διαφορά μεταξύ επισκόπου και πρεσβυτέρου να είναι όσο ή διαφορά μεταξύ ουρανού και γης!
Ό επίσκοπος πρέπει να είναι ακενόδοξος, ταπεινόφρων, όχι υπερήφανος, όχι αυταρχικός, όχι δικτατορικός στον κατ’ εξοχήν δημοκρατικό χώρο, όποιος είναι ή Εκκλησία του Χριστού.
Ό επίσκοπος πρέπει να είναι ανώτερος αμαρτωλών ηδονών, αγνός, όχι ανήθικος, όχι ήρωας σεξουαλικών σκανδάλων.
Ό επίσκοπος πρέπει να είναι δίκαιος, όχι άδικος, όχι ν’ άδικη τον ευσεβή και να δικαιώνει τον άσεβη, και όχι να μην ελέγχει τον αδικούντα, επειδή είναι ισχυρός, και ν’ αφήνει ανυπεράσπιστο τον αδικούμενο, επειδή είναι αδύνατος.
Ό επίσκοπος πρέπει προπάντων να είναι φύλαξ και υπερασπιστής της Πίστεως, ό ίδιος να ορθοτομεί το λόγο της αληθείας, και, όσους δεν ορθοτομούν, να ελέγχει αυστηρώς και να στηλιτεύει. Τούς αιρετικούς να πολεμεί, αλλά και τους φιλαιρετικούς, όπως είναι στην εποχή μας οι οικουμενιστές, επίσης να πολεμεί.
Ό επίσκοπος πρέπει να είναι άνδρας παρρησίας και γεναιότητος, να λέγει την αλήθεια, ακίνδυνη και επικίνδυνη, και ν’ ασκεί έλεγχο προς κάθε κατεύθυνση, προπάντων προς τους εκκλησιαστικούς και τούς κοσμικούς άρχοντες, όσον υψηλά και αν ίστανται, και όσο και αν στοιχίζει ό έλεγχος.
Ό επίσκοπος δύναται βεβαίως ν’ απαιτεί υπακοή άπα τον κλήρο και το λαό, αλλά πρώτος αυτός πρέπει να υπακούει στον Αρχηγό της Εκκλησίας, τον Κύριο και Θεό και Σωτήρα Ιησού Χριστό. Ή φωνή τού Θεού Πατρός, ή όποια ακούσθηκε στο όρος της Μεταμορφώσεως, συνιστούσε υπακοή στο Χριστό: «Ούτος εστίν ό Υιός μου ό αγαπητός, έν ώ ευδόκησα, αυτού άκούετε» (Ματθ. ιζ’ 5).
Αν ό επίσκοπος ζητεί πράγματα σύμφωνα προς το θέλημα του Χριστού, οφείλουμε υπακοή. Άλλ’ αν ζητεί πράγματα αντίθετα προς το θέλημα του Χριστού, οφείλουμε ανυπακοή. Οι εκθειάζοντες το επισκοπικό αξίωμα και επικαλούμενοι τούς λόγους του άγιου Ιγνατίου του Θεοφόρου υπέρ του επισκόπου γιατί δεν ομιλούν και για τα προσόντα και τις αρετές, πού απαιτεί ή Γραφή και πρέπει να έχει ό φορέας του ανωτέρου εκκλησιαστικού αξιώματος, ώστε να είναι άξιος επίσκοπος;
Επίσης, γιατί δεν λένε, ότι υπάρχουν και ανάξιοι επίσκοποι, κοσμικοί, εμπαθείς, μεγαλομανείς, κενόδοξοι, φιλάργυροι, άδικοι, διεφθαρμένοι, διεστραμμένοι, σύμμαχοι σκοτεινών δυνάμεων, προδότες της Πίστεως, μεγάλοι σκανδαλοποιοί, οι όποιοι με την αντίχριστη συμπεριφορά τους πολλούς, «δι’ ους Χριστός απέθανε» (Α’ Κορ. η’ 11), αυτοί περιάγουν σε απιστία και αθεΐα;
Οι εκθειάζοντες το επισκοπικό αξίωμα γιατί δεν διευκρινίζουν, ότι ό άγιος Ιγνάτιος εννοούσε τον καλό επίσκοπο, ό όποιος είναι μεγάλη ευλογία στην Εκκλησία, και όχι τον κακό επίσκοπο, ό όποιος είναι ή μεγαλύτερη συμφορά στην Εκκλησία; Γιατί ενθυμούνται ‘Ιγνάτιο και δεν ενθυμούνται και Χρυσόστομο, ό οποίος για τούς επισκόπους είπε, «Ουδέν δέδοικα ώς επισκόπους πλήν ένίων»; Τίποτε δηλαδή δεν φοβήθηκα όπως τούς επισκόπους έκτος ολίγων.
Οι επίσκοποι εκείνοι, οι όποιοι ανυψώνουν τον επίσκοπο υπεράνω των γαλαξιών και συνανυψώνουν τούς εαυτούς των, ας προσγειωθούν. Διότι προκαλούν θυμηδία, για να μη ειπούμε αηδία.
“ΣΤΑΥΡΟΣ”- ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2009
