Σ’ αυτο το βαρελι που λέγεται Ελλάδα, υπάρχει τελικά πάτος; Γιατί αν δώσουμε βάση και περισσότερη προσοχή σ’ αυτά που συμβαίνουν και τα αφήνουμε να περνάνε έτσι, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, καλύτερα να πάμε να φουντάρουμε όλοι.
Είναι δυνατόν, Ελληνας πολίτης, επειδή δε βρίσκει θέση στο νοσοκομείο του νομού του, για αιμοκάθαρση να πηγαίνει στην …Τουρκία;
Και όμως ναι. Στην Ελλάδα του 2014 συνέβη και αυτό, αλλά κανείς αρμόδιος, δε φαίνεται να ανησυχεί, η τουλάχιστον να δείχνει κάποια ευαισθησία, έστω και προσποιητή.
Ο πρώτος ασθενής, κάτοικος του Βορείου Έβρου, αναγκάζεται τρεις φορές την εβδομάδα να μεταβαίνει στην Αδριανούπολη, ώστε να υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση…. καθώς δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει θέση ούτε στο Νοσοκομείο Διδυμοτείχου, αλλά ούτε και σε αυτό της Αλεξανδρούπολης. Και δεν είναι ο μόνος. Στη λίστα περιμένουν και άλλοι αθενείς που θα αναγκαστούν να πάνε στη γειτονική χώρα να βρουν την υγειά τους.
Το Νοσοκομείο Διδυμοτείχου εξυπηρετεί ήδη περισσότερους από 40 νεφροπαθείς, φτάνοντας στα όρια των δυνατοτήτων του, με σημαντική υποστελέχωση και την παρουσία ενός και μοναδικού νεφρολόγου, ο οποίος είναι και διευθυντής της Μονάδας Τεχνητού Νεφρού.
Από την άλλη το Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης, παρότι τριτοβάθμιο και πανεπιστημιακό, φαίνεται να ξεπερνά τις δυνατότητές του και να μη μπορεί να εξυπηρετήσει επαρκώς τις όλο και μεγαλύτερες ανάγκες για θέσεις αιμοκάθαρσης στο Νομό. Εν τω μεταξύ, την υποστελέχωση της περιοχής του Εβρου αλλά και την υποστελέχωση πολλών αγροτικών ιατρείων στον Βόρειο Έβρο, επισημαίνει με επιστολή του στην 4η ΔΥΠΕ Μακεδονίας – Θράκης ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Έβρου.
Την εν λόγω επιστολή μάλιστα προσυπογράφουν οι δήμαρχοι και των πέντε δήμων του νομού. Σε αυτήν, απαριθμούνται τα αγροτικά ιατρεία που υπολειτουργούν ενώ ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο γηραιό πληθυσμό των περιοχών αυτών. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη δύσκολη οικονομική συγκυρία καθιστούν την ανάγκη στελέχωσης των ιατρείων επιτακτική.
Αναμένουμε, έστω και τώρα κάποια αντίδραση από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας, γι αυτό το αίσχος που συμβαίνει και πως σκέπτεται να το αντιμετωπίσει, τουλάχιστον για να διαφυλαχθεί η αξιοπρέπεια που μας έχει απομείνει, όση μας έχει απομείνει, εξ αιτίας των εγκληματικών πολιτικών.
