Η γαστριμαργία είναι ένα πάθος, που μας παρακινεί να τρώμε και να πίνουμε περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται το σώμα μας για να συντηρηθεί.
Μάλιστα, επειδή ακριβώς είναι ένα ευχάριστο πάθος, είναι αμφίβολο εάν πρo του θανάτου μας εγκαταλείπει. Και o… νέος άνθρωπος, συχνά ρέπει προς την αφθονία και την καλοζωία. Εχει δημιουργηθεί το πλέον κατάλληλο κλίμα, ώστε να καλλιεργείται και να γιγαντώνεται το πάθος αυτό στη ζωή του συγχρόνου ανθρώπου. Τον ακριβή ορισμό της γαστριμαργίας το βρίσκουμε στην Κλίμακα του Αγ. Ιωάννου του Σιναΐτου:
«Γαστριμαργία είναι η υποκριτική συμπεριφορά της κοιλίας, η οποία ενώ είναι χορτασμένη, φωνάζει πως είναι ενδεής (φτωχή) και ενώ είναι παραφορτωμένη μέχρι διαρρήξεως ανακράζει ότι πεινά. Γαστριμαργία είναι η δημιουργός των καρυκευμάτων, η πηγή των τέρψεων του λάρυγγα. Γαστριμαργία είναι μια απάτη των οφθαλμών. Καθ’ ην στιγμήν κάποιος τρώγει το μέτριο σε ποσότητα φαγητό του, η γαστριμαργία τον κάνει να σκέπτεται πως να ήτο δυνατόν να καταβροχθίσει διά μιας τα σύμπαντα». (Κλίμαξ, εκδ. Παρακλήτου 1985).
