«Η Κίνησις του Παγκοσμιοποιημένου Οικουμενισμού προχωρεί…» …Όλοι οι οσιώτατοι πατέρες και αδελφοί, οι οποίοι χάριτι Θεού εγκαταβιώνουν εις τον Ιερόν και σεβάσμιον ετούτον τόπον, εις το Περιβόλιον της Κυρίας Θεοτόκου, παρακολουθούν με ιεράν αγωνίαν, με την καλήν ανησυχίαν και με άγρυπνον τον νοερόν όμμα της ευσεβούς αυτών ψυχής και καρδίας, τα συνεχιζόμενα και δεινώς αυξανόμενα «γεγονότα» όσον αφορά την εκκλησιολογικήν προβληματικήν,
και καθόλου πατερικήν και παραδοσιακήν πρακτικήν της κινήσεως του οικουμενισμού, διαχριστιανικού και διαθρησκειακού. Καί δεν «επαναπαύονται» οι ευσεβείς και ενάρετοι αγιορείται πατέρες μόνον εις την απλήν ανησυχίαν και παρακολούθησιν, ώστε να μένωσι άπραγοι, και εκτός του ιερού «στίβου» του πνευματικού αγώνος, αλλά διάγουσιν με καρδίαν νήφουσαν, με την ψυχήν των πλήρη εκ των θείων και ιερών μυστηρίων του Πνεύματος, με προσευχάς αδιαλείπτους και αενάως ευχόμενοι, αλλά και εν πνεύματι ταπεινοφροσύνης, αγάπης και εν Χριστώ ευσπλαγχνίας και φιλαδελφίας, προσπαθούν να ενημερώνουν το χριστεπώνυμον Ορθόδοξον πλήρωμα της Αγιωτάτης Εκκλησίας μας, με επιστολάς, με διαλόγους ευσεβών συζητήσεων, με κηρύγματα, με την καλήν ομολογίαν της ευσεβούς ορθοδόξου πίστεώς μας, και έτσι λοιπόν οι Σεβαστοί αγιορείται Πατέρες συνεχίζουν τον καλόν των Πνευματικόν αγώνα, όχι μόνον διά την προσωπικήν των σωτηρίαν και την εν Χριστώ κατά χάριν ηθικήν των «τελείωσιν» (το οποίον φυσικώς απαιτείται από τον καθένα αφιερωμένον μοναχόν), αλλά φροντίζουν με την ευσπλαγχνίαν, που τους χαρακτηρίζει, να ενδιαφέρονται και να αγωνιούν και διά την σωτηρίαν των εν Χριστώ αδελφών τους, κοσμικών λαικών, αλλά ακόμη και για την ιεράν αποστολήν και το σωτήριον κάλεσμα και προς τους άλλους συνανθρώπους, καλοπροαιρέτους, ώστε να προσέλθουν ει δυνατόν όλο και περισσότερες ψυχές, εις την Ορθοδοξίαν μας, την «κιβωτόν της Σωτηρίας», το πλήρωμα της χάριτος και της αληθείας…
Επί δεκαετίες ολόκληρες, οι ψυχές μας διακατέχονται από δύο ενάντιες συναισθηματικές «καταστάσεις». Βαθειά λύπη μεν, όσον αφορά τις συνεχιζόμενες, και επαναλαμβανόμενες οικουμενιστικές συναθροίσεις, συναντήσεις, συμπροσευχές, και κοινά ανακοινωθέντα εκ μέρους των υψηλά ισταμένων ταγών των κατά τόπους Εκκλησιών, (πρακτικές ολωσδιόλου αντιπατερικές και αντιπαραδοσιακές, μη στηριζόμενες ουδαμώς στις ιερές παρακαταθήκες, που άφησαν εις ημάς οι εν Αγίοις Πατέρες ημών, προφήται και Απόστολοι, Μάρτυρες, Ιεράρχαι, Δίκαιοι, Οσιομάρτυρες και λοιπαί αγίαι ψυχαί της ορθοδόξου Εκκλησίας μας). Καί αφ᾽ ετέρου έχομεν μίαν κρυφήν χαράν, και μίαν ελπίδα, διότι κατά πολλά έχει αυξηθή το «αντιοικουμενιστικόν» ρεύμα – κίνημα, που όντως, κατά παραδοχήν, πηγάζει αυθορμήτως εκ ψυχών διψασμένων για την επικράτησιν της αληθείας, για την επικυριαρχίαν (στον ιερό και Μαρτυρικόν Άγιον Τόπον της Μητρός μας Πατρίδος) της ευλογημένης χάριτος, και της χαριτωμένης εν Χριστώ ευλογίας, ούτως ώστε να μη δυνηθούν τα σκοτεινά «μηχανήματα» του αρχεκάκου εχθρού να κατανικήσουν το εύψυχον της καρτερίας ημών, επί των ιερών και οσίων της Αγιωτάτης Εκκλησίας και φιλτάτης Πατρίδος μας…
Όντως υπάρχουν γύρω μας μέσα εις τον θεόσωστον και ιερόν χώρον της Εκκλησίας μας, υπέροχοι και σπουδαίοι καθηγηταί, θεολόγοι, ιστορικοί, κληρικοί και αγωνισταί Ιεράρχαι και Μοναχοί, αλλά και ευσεβείς λαικοί καθηγηταί, όπου συνεχώς εν παντί τόπω ευρισκόμενοι, από τον ιερόν Άμβωνα, από το Πανεπιστημιακόν «αμφιθέατρον» από τις διδασκαλικές έδρες αλλά και από τα ταπεινά, φτωχά και απέριττα κελλάκια, κηρύττουν, ενημερώνουν, συμβουλεύουν (μετ᾽ αγάπης πάντοτε και εν πνεύματι ταπεινώσεως), όπως «στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις ας εδιδάχθητε…» μένετε πιστοί εις την ορθόδοξον πίστιν και ευσέβειαν.
Λοιπόν ας μιμούμαστε όλοι μας τους αγίους Πατέρας μας, οι οποίοι για την ορθόδοξον ομολογίαν της Αλήθειας «εμπαιγμών και μαστίγων πείραν έλαβον, έτι δε δεσμών και φυλακής, ελιθάσθησαν, επρίσθησαν, εν φόνω μαχαίρας απέθανον, περιήλθον εν μηλωταίς, εν αιγείοις δέρμασιν, υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ων ουκ ην άξιος ο κόσμος, εν ερημίαις πλανώμενοι και όρεσι και σπηλαίοις και ταίς οπαίς της γης… (Εβραίους ΙΑ´ 36-38).
Η σημερινή οικουμενική κίνησης είναι όντως μία εκκλησιολογική αίρεσις και διά τούτο δεν θα πρέπει παντελώς να εφησυχάζουμε, αλλά να είμαστε εν εγρηγόρσει (…«στήκετε εν παντί καιρώ δεόμενοι, …αγρυπνείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθετε εις πειρασμόν, το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής…»).
Χρειάζεται από όλον το χριστεπώνυμον πλήρωμα της Εκκλησίας μας εγρήγορσις, συνεχής μετάνοια, αδιάλειπτος προσευχή, πένθος και δάκρυα, διότι… «αι ημέραι ημών πονηραί εισί…». Καί δεν θα αργήσει να έλθει η ημέρα εκείνη…! Ένα πράγμα είναι σίγουρο ότι, ο οικουμενισμός λίαν συντόμως θα «γκρεμιστεί» και θα αφανισθεί,
όπως ένας παιδικός «χάρτινος πύργος» πίπτει και ισοπεδώνεται μ᾽ ένα απλόν φύσημα…! Εμείς θα πρέπει χάριτι Θεού να συνεχίσουμε, με πνεύμα αγάπης, ταπεινοφροσύνης και ευσπλαγχνίας τον καλόν αγώνα της πίστεως, της εν Χριστώ Ιησού και να προσέχουμε, όπως μας λέγει ο θείος Απόστολος… «αδελφοί, βλέπετε μη ποτε έσται εν τινι υμών καρδία πονηρά απιστίας, εν τω αποστήναι από Θεού ζώντος, αλλά παρακαλείτε εαυτούς καθ᾽ εκάστην ημέραν άχρις ου το «σήμερον» καλείται, ίνα μη «σκληρυνθή» εξ υμών τις απάτη της αμαρτίας· μέτοχοι γαρ γεγόναμεν του Χριστού, εάνπερ την αρχήν της υποστάσεως μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν, εν τω λέγεσθαι “Σήμερον εάν της φωνής αυτού ακούσητε, μη σκληρύνητε τας καρδίας υμών ως εν τω παραπικρασμώ…» (Εβραίους Γ´ 12- 15).
Έχομεν χρείαν της υπομονής της εν Χριστώ Ιησού, «ίνα το θέλημα του Θεού ποιούμενοι θέλωμεν κομίσει την επαγγελίαν». «έτι γαρ μικρόν όσον όσον, ο ερχόμενος ήξει και ου χρονιεί.
Ο δε δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται…» (Εβραίους Ι´, 37).
Ένας ερημίτης ασκητής του Αγίου Όρους
