του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ
Γιορτάζουμε και πάλι, παρά το ζοφερό κλίμα που επικρατεί στον τόπο μας και στην πολύπαθη πατρίδα μας, την μνήμη των μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Είναι τα προπύργια της ευσεβείας.
Είναι τα πυξία του πνεύματος.
Είναι οι κιθάρες της χάριτος του Θεού.
Είναι ο ποιμενικός αυλός, με τον οποίον ποίμαναν τον λαό του Θεού και τον οδήγησαν απρόσκοπτα στην Βασιλεία των Ουρανών.
Είναι αυτοί που δέχτηκαν πλούσια τη νοητή λαμπηδόνα του Αγίου Πνεύματος.
Είναι αυτοί που αξιοποίησαν την θύραθεν παιδεία και στεφανωμένοι με την άνωθεν παιδεία, δηλαδή τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, διετύπωσαν τον θεολογικό τους λόγο.
Είναι αυτοί που μας προσέφεραν τον πολύτιμο θησαυρό της εμπειρίας της Αλήθειας που Αυτή γίνεται οδηγός για την σωτηρία του ανθρώπου.
Μαζί με όλα τα παραπάνω, επιτρέψτε μου στην σύντομη αυτή αναφορά στην προσωπικότητά τους, να σημειώσω και ένα χαρακτηριστικό γνώρισμά τους που αποτελεί στήριγμα για την εποχή μας και ιδιαίτερα για τον κουρασμένο άνθρωπο.
Οι τρεις Ιεράρχες αγωνίστηκαν στο να προσφέρουν παράκληση και παρηγοριά στους θλιβομένους ανθρώπους :
Πρώτον : Είχαν καθημερινά υπόψη τους τον λόγο του Προφήτου Ησαίου “Παρακαλείτε παρακαλείτε τον λαόν μου, ιερείς λαλήσατε εις την καρδίαν του λαού μου”.
Γι’ αυτό βλέποντας την βασανιστική θλίψη να είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των ανθρώπων, επιδόθηκαν με την προσωπική τους επικοινωνία, με ομιλίες, κηρύγματα και αναφορές, με παραμυθητικές επιστολές, να αναψύξουν, να παρηγορήσουν τους θλιβομένους και ως Κυρηναίοι, να σηκώσουν μαζί τους τον σταυρό της δοκιμασίας τους.
Άλλωστε ένας ποιμένας της Εκκλησίας ως έργο του έχει να στέκεται κοντά στον λαό του Θεού και να τον παρηγορεί και να τον ενισχύει με την εμπειρία που διαθέτει.
Δεύτερον : Αξίζει να σταχυολογήσουμε και κάποιες από τις αναφορές των Αγίων Πατέρων στο μεγάλο κεφάλαιο των θλίψεων.
Ο φωστήρας της Καισαρείας, Μέγας Βασίλειος, μας υπενθυμίζει ότι δεν γνωρίζουμε τους λόγους για τους οποίους επιτρέπει ο Θεός να δοκιμαστούμε.
Εκείνο για το οποίο πρέπει να είμαστε βέβαιοι είναι ότι “μας συμφέρει το γινόμενο”, δηλαδή η θλίψη, γιατί “ο Θεός που έχει άπειρη αγάπη, ρυθμίζει τα πάντα, και τα πλέον θλιβερά για το καλό μας”.
Αυτή η δοκιμασία είναι απαραίτητη για τον κάποιο αθλητή όπως είναι απαραίτητος και ο αντίπαλος στον κάθε αγωνιστή.
Για εμάς τους χριστιανούς, θα προσθέσει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, στις θλίψεις και στις δοκιμασίες τις οποίες επιτρέπει ο Θεός, έχουμε και την παρουσία της αμοιβής, “παίρνουμε μισθό όταν δια τον Θεόν καρτερώμεν”.
Η υπομονή αμείβεται και το στεφάνι του δικαίου θα είναι στολισμένο με πολλά λουλούδια στην Βασιλεία των Ουρανών.
Η κακοπάθεια και η θλίψη είναι απόδειξη της αγάπης και της φιλανθρωπίας του Θεού σε εμάς, θα διατρανώσει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Στις δοκιμασίες ο Θεός γίνεται ποθεινότερος.
Τον ζητούμε, Τον ποθούμε και επικοινωνούμε μαζί Του δια των προσευχών μας. Και συνεχίζει ο μεγαλομάρτυρας “μετά τους διωγμούς” Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πώς είναι αδύνατο να ζήσει κανείς σε αυτήν την ζωή χωρίς θλίψεις.
“Δεν είσαι εσύ καλύτερος από τον Απόστολο Παύλο”.
“Με τις θλίψεις αφανίζονται και καίονται οι αμαρτίες μας και φαίνεται περισσότερο η αρετή μας”.
“Αυτός που είναι ισχυρός, γίνεται πιο ισχυρός”. Οι θλίψεις, θα προσθέσει ακόμη η μεγάλη αυτή φωνή της Εκκλησίας, είναι το άριστο φάρμακο της ταπεινοφροσύνης.
Πονάμε καθημερινά, υποφέρουμε και ως άτομα και ως οικογένεια και ως κοινωνία. Μας έχουν ταπεινώσει οι ισχυροί της γης.
Έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο της φτώχειας.
Άλλοι βρίσκονται σε πολύ χειρότερη θέση και μάλιστα πολλοί δεν διαθέτουν και το ανώτατο αγαθό που υπάρχει πάνω στην γη, που είναι η υγεία.
Αυτές τις ώρες, αυτές τις δύσκολες στιγμές, μας χρειάζεται :
ο παράγων της Πίστεως, η επικοινωνία μας με τον Θεό, η παρουσία του Χριστού στην ζωή μας, η παρουσία της Εκκλησίας μας με τα μυστήριά της και την λατρεία της, τα πρόσωπα των Αγίων μας, που είναι οι φίλοι μας και συνεχώς παρακαλούν τον Θεό για εμάς.
Αν τα χρησιμοποιήσουμε όλα αυτά, ο γενναίος λαός μας, όπως και σε άλλες δύσκολες στιγμές ξεπέρασε τις δοκιμασίες, θα τις ξεπεράσουμε κι εμείς, με τη βοήθεια του Θεού. “Συννεφάκι είναι και γρήγορα θα περάσει” (νεφύδριον και θάττον παρελεύσεται).
