Ο ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ (Αληθινή ιστορία)

Loading...


Το τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο με τίτλο , το οποίο γυρίστηκε με μεγάλη επιτυχία σαν σήριαλ στην Ελληνική τηλεόραση.Ενα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στην Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για τον λόγο ότι η ασθενειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία.Ενας Ιεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Αγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νεους του κατοίκους.Λένε πωε στην πρώτη λειτουργία δεν πάτησε ψυχή. Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους,Ο Ιερέας όμως ξαναπήγε.Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.

-Παπά θα κάτσω στη Λειτουργία σου, με έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις.Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάνεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς την λέπρα μου.

Ο ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά.Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό.Παραμόνευαν οι χανσενικοί στο τέλος της λειτουργίας και είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση.Πέρασε μήνας..Οι χανσενικοί τον περίμεναν.Πίστευαν πως θα έρθει αυτή την φορά όμως ως ασθενής και όχι ως ιερέας.Ομως ο παπάς επέστρεψε υγιής και άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναίσκου.Εκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της.Οι χανσενικοί αναστήλωσαν μόνοι τους την εκκλησία και συνάμα αναστήλωσαν και την πίστη τους.Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το συνέβαινε ξανά και ξανά. Το 1957 , με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε.Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά τον θανατό τους.Ιδού λοιπόν, ένας σύγχρονος αθόρυβος ήρωας που δεν τιμήθηκε για το έργο του από κανέναν, και που αν προσέξατε, δεν παραθέσαμε το ονομά του γιατί απλά δεν το γνωρίζουμε.Το γνωρίζει όμως –σίγουρα- ο Θεός.Κι αυτό αρκεί.

Προς ΔΟΞΑΝ ΘΕΟΥ.