Η θερινή Πανήγυρη του Οσίου Αντωνίου του Νέου Πολιούχου Βεροίας

Με την ευκαιρία της θερινής πανηγύρεως του Οσίου Αντωνίου του Νέου Πολιούχου Βεροίας, την Κυριακή 1 Αυγούστου το πρωί, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Οσίου Αντωνίου στη Βέροια.

Ακολούθησε ο καθιερωμένος αγιασμός με την ευκαιρία της προόδου του Τιμίου Σταυρού, ενώ εχθές το απόγευμα ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως μας και Καθηγούμενος του Ιερού Προσκυνήματος Παναγίας Σουμελά Αρχιμ. Αθηναγόρας Μπίρδας μετέφερε τον Τίμιο Σταυρό από το Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας Σουμελά, που όπως κάθε χρόνο συμπανηγυρίζει με τον πολιούχο της Βεροίας.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων χειροθέτησε Πνευματικό τον εφημέριο του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Βεροίας Αρχιμ. Γρηγόριο Μάζα.

Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ίνα τί υμείς ενθυμείσθε πονηρά εν ταίς καρδίαις υμών;»

Έναν παράλυτο μετέφεραν σήμε­ρα ενώπιον τού Χριστού. Τόν μετέ­φεραν, γιατί πίστευαν ότι ο Χρι­στός μπορεί νά τόν θεραπεύσει καί νά τόν κάνει νά σηκωθεί από τό κρεβάτι τού πόνου όπου έκειτο γιά χρόνια. Καί ήταν τόσο μεγάλη η πίστη τους, ώστε ο Χριστός δέν θεράπευσε μόνο σωματικά τόν παραλυτικό, αλλά τού χάρισε καί τήν άφεση τών αμαρτιών του.

Πρίν όμως νά σηκωθεί ο παράλυ­τος θεραπευμένος καί νά επιστρέ­ψει υγιής στό σπίτι του, ο Χριστός επιχείρησε νά θεραπεύσει καί τήν απιστία τών γραμματέων, οι οποίοι αμφισβητού­σαν τή θεότητά του καί γι’ αυτό σκανδαλι­ζόταν από τή συγχώρηση πού έδωσε στόν παρά­λυτο.

Ο καρδιογνώστης όμως Κύριος διέ­­κρινε τήν αντίδραση τών γραμ­μα­τέων, οι οποίοι τόν κατέκριναν ενδόμυχα, θεωρώντας ότι σφετερί­ζε­ται τό αποκλειστικό δικαίωμα τού Θεού νά συγχωρεί αμαρτίες καί γι’ αυτό τούς απηύθυνε τό ερώτη­μα. «Ίνα τί υμείς ενθυ­μείσθε πονη­ρά εν ταίς καρδίαις υμών;» Γιατί κάνετε πο­νη­ρές σκέψεις μέσα στήν καρδιά σας;

Οι γραμματείς δέν μπορούσαν νά φαντασθούν ότι ο Χριστός θά διά­βαζε τίς σκέψεις τους, καί γι’ αυτό όχι μόνο τόν ακούν έκπληκτοι νά τούς ελέγχει, αλλά καί τόν βλέ­πουν νά αποδεικνύει τή θεία δύνα­μή του, λέγοντας στόν παράλυτο νά σηκω­θεί, νά πάρει τό κρεβάτι του καί νά επιστρέψει στό σπίτι του.

Η ερώτηση τού Χριστού πρός τούς γραμματείς σχετικά μέ τούς εφάμαρτους λογισμούς τους δέν αφορά όμως μόνο αυτούς. Αφορά καί τόν καθένα από εμάς, γιατί, αντίθετα μέ όσα πίστευαν καί υπο­στήριζαν οι γραμματείς, η αρετή καί η ευσέβεια τού ανθρώπου δέν σχετίζεται μόνο μέ τήν εξωτερική συμπεριφορά καί στάση του αλλά καί μέ τίς σκέψεις καί τούς λογι­σμούς του. Γιά τόν Χριστό ο άνθρω­πος δέν αρκεί νά τηρεί εξωτερικά μόνο τόν θείο νό­μο, όπως έκαναν οι γραμματείς, γιατί αυτό αποτελεί υποκρισία καί τυπολατρεία, εφό­σον δέν συνοδεύ­εται από τόν αγώ­να τού ανθρώπου νά μήν αμαρτά­νει καί μέ τίς σκέ­ψεις του καί τίς επιθυμίες του.

Ο αγώνας γιά τήν κάθαρση τού νού καί τής καρδιάς καί τή εναρ­μό­νισή τους μέ τό θέλημα τού Θεού είναι απαραίτητη προϋπόθεση γιά νά είναι καί η ζωή τού ανθρώ­που σύμφωνη μέ τίς εντολές τού Θεού καί νά έχει τή χάρη του. Καί τούτο διότι αμαρτία δέν είναι μόνο η πρά­ξη καί η ενέργεια πού κάνουμε καί είναι αντίθετη πρός τό θέλημα τού Θεού, αλλά καί η αιτία πού τήν προκαλεί καί η οποία ευρίσκεται στόν έσω άνθρωπο, στήν καρδιά καί τόν νού τού ανθρώπου.

Εκεί προσβάλλει ο πονηρός τόν άνθρωπο, βάζοντας του λογισμούς καί επιθυμίες αμαρτωλές, πού άν τούς δεχθεί καί άν τούς καλλιερ­γή­σει, θά τόν οδηγήσουν στήν πράξη τής αμαρτίας καί στήν παρακοή τού θελήματος τού Θεού.

Αυτό προσπάθησε νά κάνει ο πο­νη­ρός καί μέ τόν τιμώμενο σήμερα πολιούχο μας όσιο Αντώνιο τόν νέο, τόν Βεροιέα, τόν οποίο επανει­λημμένα προσπάθησε νά νικήσει, άλλοτε προσβάλλοντάς τον μέ λο­γισμούς υπερηφανείας, άλλοτε απο­­γοητεύσεως καί απογνώσεως, άλλοτε κρίσεως καί συγκρίσεώς του μέ άλλους ασκητές.

Δέν κατόρθωσε όμως νά τόν εξα­πατήσει καί νά τόν παρασύρει, για­τί ο όσιος Αντώνιος, δέν άφηνε τίς πονηρές ενθυμήσεις, στίς οποί­ες αναφέρθηκε σήμερα ο Χριστός, νά τόν επηρεάσουν καί νά τόν κάμ­ψουν. Καί νίκησε. Καί αγιάσθηκε μέ τή χάρη τού Θεού, ώστε νά απο­λαμβάνει σήμερα τή χαρά τής βασι­λείας τών ουρανών.

Αλλά καί οι Μακκαβαίοι, τούς οποίους εορτάζει σήμερα η Εκ­­κλη­σία μας μαζί μέ τή ευσεβή μητέρα τους, τήν αγία Σολομονή, καί τόν διδάσκαλό τους, τόν άγιο Ελεάζα­ρο, δέν θά αισθάνθηκαν τόν ίδιο πόλεμο τών πονηρών εν­θυ­μήσεων μέσα στήν ψυχή τους, προκειμένου νά λυπηθούν τή ζωή τους καί νά υπακούσουν στόν επί­γειο βασιλέα παρακούοντας τόν θείο νόμο;

Απέκρουσαν όμως αυτούς τούς λογισμούς καί στάθηκαν πιστοί στήν εντολή τού Θεού, πιστοί στή θεία εντολή τής νηστείας καί σέ όσα είχαν διδαχθεί από τή μητέρα τους καί τόν άγιο Ελεάζαρο, καί υπέμειναν μέ καρτερία τά βασα­νι­στήρια καί τόν θάνατο, γιά νά λά­βουν καί αυτοί τήν αιώνια αντα­μοιβή τού Θεού στόν ουρανό.

Τιμώντας τους, λοιπόν, καί εμείς σήμερα, άς ακολουθήσουμε τό πα­ρά­­δειγμά τους. Άς αγωνιζόμεθα νά διατηρούμε τόν νού καί τήν καρδιά μας καθαρά από εφάμαρ­τους καί πονηρούς λογισμούς, γιά νά μήν πα­ρασυρόμεθα από τήν αμαρ­τία, στήν οποία αυτοί μάς οδη­­­γούν. Άς αγωνισθούμε ιδιαιτέ­ρως τήν περί­ο­δο αυτή τού Δεκα­πε­νταυγούστου, αντλώντας δύναμη καί από τόν τίμιο Σταυρό τού Κυ­ρίου μας, τήν «πρόοδο», τού οποίου εορτάζουμε σήμερα, έχο­ντας μά­λι­στα εν τώ μέσω ημών καί τόν τίμιο Σταυρό πού μεταφέραμε χθές από τό Ιερό Προ­σκύνημα τής Πα­να­γίας Σουμελά, αλλά καί μέ τή χά­ρη τής Υπερα­γίας Θεοτόκου, η οποία ήταν καθα­ρή καί αμόλυντη καί στό σώμα καί στόν νού καί στή ψυχή, γιά νά αξιω­θούμε νά εορτά­σουμε τή μεγά­λη εορτή τής ενδό­ξου Κοιμή­σεώς της καί γιά νά έχου­με τή χάρη τού Θεού στή ζωή μας.

Αδελφοί καί πατέρες, τό θέμα τού νά τηρήσει κανείς τόν νού του καθαρό είναι από τά πιό δύσκολα πράγματα τά οποία καλείται νά κάνει ο άνθρωπος.

Κάποτε κάποιοι κληρικοί βρέθηκαν σέ μία σκήτη μοναχών τελείως αφιερωμένων στόν Θεό. Καί τούς ρώτησαν «τί κάνετε εσείς εδώ;» Καί τί απήντησαν; «Τηρούμεν νούν», προσπαθούσαν νά τηρήσουν τό μυαλό τους, τόν νού τους καθαρό από πονηρούς λογισμούς. Είναι ένας αγώνας διά βίου. Είναι ένα δύσκολο έργο, γιατί ανά πάσα ώρα καί στιγμή μάς πειράζει ο πονηρός. Καί ξέρετε πού ιδιαιτέρως μάς πειράζει ο πονηρός καί μάς ενοχλεί καί μάς φέρνει ακάθαρτους λογισμούς; Ιδιαιτέρως τήν ώρα τής προσευχής, ιδιαιτέρως όταν ευρισκόμεθα μέσα στόν ναό, η σκέψη μας τρέχει από εδώ καί από εκεί καί ιδιαιτέρως σέ πονηρούς λογισμούς, γιατί ο διάβολος θέλει νά αμαυρώσει τόν νού μας μέ όλες αυτές τίς σκέψεις.

Γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Ο Κύριος είχε τή δυνατότητα νά διαπιστώσει τήν ακαθαρσία τήν οποία είχαν στό μυαλό τους οι γραμματείς καί οι φαρισαίοι. Εμείς δέν μπορούμε νά τό διαγνώσουμε αυτό. Ούτε εγώ έχω τή δυνατότητα νά δώ τί σκέφτεται τώρα ο καθένας σας τήν ώρα μάλιστα τής προσευχής. Εσείς μπορεί νά κρίνετε εμένα ή καί κάποιους άλλους. Τό μυαλό τρέχει καί θέλει τήρηση νοός.

Αυτό άς αγωνισθούμε καί πρέπει νά αγωνισθούμε νά κάνουμε σέ όλη μας τή ζωή γιά νά μπορέσουμε νά είμεθα καθαροί στόν νού, στήν ψυχή καί γενικά στό είναι μας.

Εύχομαι μέ τή χάρη τών αγίων, τού αγίου Αντωνίου, τής αγίας Σολομονής καί τών τέκνων της καί τού αγίου Ελεαζάρου, αλλά ιδιαιτέρως μέ τή χάρη τού Σταυρού, νά τό επιτύχουμε. Γι’ αυτό πρέπει νά κάνουμε συχνά τό σημείο τού Σταυρού, γιά νά καθαρίζουμε καί τόν νού μας καί τή σκέψη μας καί τά μάτια μας από κάθε τι πονηρό. Καί αυτό θά τό πετύχουμε όντως κάνοντας τό σημείο τού Σταυρού.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ