Ποιός ήταν ο Μεγάλος Ασκητής του 20ού αιώνα: Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής

Loading...


Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού: Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ (1897 – 1959)
ΒΙΟΣ – ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ – «Η ΔΕΚΑΦΩΝΟΣ ΣΑΛΠΙΓΞ»

Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής γεννήθηκε το 1897 στο χωριό Λεύκες της Πάρου.

 Σε ηλικία 25 ετών, μετά από κάποιο θείο όραμα που είδε, απαρνείται τον κόσμο και πηγαίνει στο Άγιον Όρος, ποθώντας να ζήσει αυστηρή ασκητική ζωή. Ήταν άνθρωπος της προσευχής. Το χάρισμα της αδιάλειπτης νοεράς προσευχής του δόθηκε από την Παναγία, όταν ήταν ακόμη δόκιμος μοναχός.


Υποτάχθηκαν μαζί με τον παντοτινό συνασκητή του, π. Αρσένιο, στον Γέροντα Εφραίμ που είχε την καλύβη του Ευαγγελισμού στα Κατουνάκια. Για περισσότερη ησυχία αποσύρθηκαν στην Σκήτη του Αγίου Βασιλείου. Μετά την κοίμηση του Γέροντός του άρχισε τους μεγάλους ασκητικούς αγώνες. Άσκησε στο έπακρο την νηστεία, την αγρυπνία και την προσευχή. Κύριο έργο του αποτελούσε η νήψη, η τήρηση του νου. Συχνές και προσφιλείς πνευματικές καταστάσεις για τον Γέροντα ήταν η αρπαγή του νου, η θεωρία και η θέα του ακτίστου Φωτός.

Το 1938 μαζί με τον π. Αρσένιο μετακόμισαν στις απόκρημνες σπηλιές της Μικρής Αγίας Άννας. Το 1953 μεταφέρθηκαν στην Νέα Σκήτη, στην καλύβη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ως την κοίμησή του που συνέβη στις 15 Αυγούστου 1959 (εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου), ενώ είχε λάβει πληροφορία από την Παναγία, ημέρες πριν, ότι θα τον πάρει στην εορτή Της.

 


Ο Γέροντας έζησε σε μία περίοδο παρακμής του αγιορειτικού μοναχισμού και γενικότερα του ορθοδόξου μοναχισμού, ο οποίος είχε επηρεασθεί από την κοινωνική δράση του Ρωμαιοκαθολικισμού και τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό. Εισήγαγε, με τον εμπειρικό τρόπο ζωής του, ξανά την διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου Παλαμά στον αγιορειτικό μοναχισμό. Η παρουσία του ως γνησίου εκφραστού της νηπτικής Πατερικής παραδόσεως, δημιούργησε ρεύμα προσελεύσεως στον σύγχρονο ορθόδοξο μοναχισμό.

Στον μακάριο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή ανάγεται σήμερα η πνευματική πατρότητα έξι Ιερών Μονών του Αγίου Όρους και πολλών άλλων εντός και εκτός Ελλάδας.

Ο όσιος Γέροντας ήταν άμοιρος κοσμικής μορφώσεως, κατέστη όμως σοφός στα θεία, επειδή τα έπασχε. Έγινε ο έμπειρος, διακριτικός και απλανής οδηγός στους ατραπούς της πνευματικής ζωής. Είχε την ικανότητα να αναλύει τον πολύπλοκο και δυσέκλειπτο πόλεμο των παθών και των δαιμόνων, να διεισδύει αλλά και να μυεί στα μυστήρια της θείας Χάριτος τους «θέλοντας σωθήναι».

 

 

Από τις γραφές του Γέροντα: «Όταν η Χάρις ενεργήσει στην ψυχή του ευχομένου, τότε τον πλημμυρίζει η αγάπη του Θεού, ώστε να μην μπορεί άλλο να αντέξει αυτό που αισθάνεται. Στην συνέχεια, στρέφεται η αγάπη αυτή προς τον κόσμο και τον άνθρωπο, τον οποίο αγαπά τόσο, ώστε θέλει να πάρει επάνω του όλο τον ανθρώπινο πόνο και την δυστυχία για να απαλλαγούν οι άλλοι· συμπάσχει σε κάθε θλίψη και δυσκολία, θλίβεται ακόμα και γι’ αυτά τα άλογα ζώα και κλαίει, όταν σκεφθεί ότι πάσχουν! Αυτά είναι χαρακτηριστικά της αγάπης, που τα προκαλεί και τα δραστηριοποιεί η προσευχή. Γι’ αυτό και όσοι πρόκοψαν στην προσευχή δεν παύουν να εύχονται υπέρ του κόσμου. Σε αυτούς ανήκει ακόμα και η παράταση της ζωής του –όσο και αν αυτό φαίνεται παράδοξο και τολμηρό– και να ξέρετε ότι, αν αυτοί εκλείψουν, τότε θα έρθει το τέλος αυτού του κόσμου».

Διαστάσεις: 14 x 21 εκ.
Σελίδες: 448
Εκτύπωση: έγχρωμη, με φωτογραφίες
Βιβλιοδεσία: Χαρτόδετη
ISBN: 978-000-7735-22-8
Έκδοση: Ι.Μ. Μονή Βατοπαιδίου
Τιμή: 8 ευρώ (+ ταχυδρομικά)
Παραγγελίες: τηλ. 23778 88087 (9:00-15:00), 23778 88094 (9:00-12:30), e-mail: pek@vatopedi.gr
 



Ετικέτες