Το σκάνδαλο του Σταυρού και οι αποκαλυπτικοί χρόνοι

Loading...


, Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

α) Στο τονίζεται συχνά τη διπλή εντολή της αγάπης, της αγάπης προς τον και το συνάνθρωπο.

Να σημειωθεί όμως, ότι, η αγάπη προς το πρό­σωπο του Χριστού δεν επιβάλλεται. Εμπνέ­εται από το φως της θυσίας που Εκείνος εκπέμπει. Και πράγματι πρώτος ο Θεός α­γάπησε τον άν­θρωπο.

Γράφει σχετικά ο ευαγγελιστής Ιωάννης (Ιωάν. 3, 13-17): «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θά­να­το το μο­νο­γε­νή Του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αι­­ώ­νια. Γιατί ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι’ αυτού».

β) Με την ευκαιρία της εορτής της Παγκόσμιας ΄Υψωσης του στις 14 Σεπτεμβρίου τα αναγνώσματα τόσο της προηγούμενης όσο και της επόμενης Κυ­ρια­­κής βρίσκονται εντός του λειτουργικού κλίματος και μυσταγωγούν τους χριστιανούς στο μυστήριο του Σταυρού του Χριστού. Διότι, όπως διδάσκει ο άγιος Ιωάννης Δα­μα­σκη­νός, με το Σταυρό του Χριστού καταργήθηκε ο θάνατος, λύθηκε η αμαρ­τία του προ­πά­­τορος, λαφυραγωγήθηκε ο φοβερός ΄Αδης, δωρίσθηκε η ανά­στα­ση, ανοί­χτη­καν οι πύλες του παραδείσου. Κι ακόμη ο Σταυρός έγινε: των πεσμένων η ανάσταση, των ορ­θίων το στήριγμα, των αρρώστων το ραβδί, των επιστρεφόντων η χειραγωγία, ό­σων προκόβουν η τελείωση και ξύλο ζωής αιωνίου.

Διαβάστε εδώ:   Αυτός είναι ο Σταυρός που σηκώνεις…  

γ) Και πράγματι, στο Σταυρό του Κυρίου που αποτελούσε και εξακολουθεί να α­­ποτελεί σκάνδαλο για τους Εβραίους και μωρία για τους κατά κόσμο σοφούς, στη­ρί­ζε­ται η πνευματική ζωή των χριστιανών. Την αλήθεια αυτή δεν είναι εύκολο να τη δεχθεί ο ανθρώπινος νους, ακόμη και ο πεπαιδευμένος. Η κοσμική σοφία και επι­στήμη δωρίζεται από το Θεό και αποτελεί ευλογία για τον άνθρωπο. Κι αυτή όμως έχει τα όριά της και δεν μπορεί να ερμηνεύσει και να περιγράψει αντικειμενικά α­κό­μη και τα κοσμικά φαινόμενα. Πολύ πιο δύσκολο είναι να κατανοήσει τις θείες α­λή­θειες και μάλιστα εκείνες που στηρίζονται στη σταυρική θυσία του Χριστού.

δ) Είναι λίαν χαρακτηριστική η συζήτηση του Χριστού με το νυχτερινό μα­θητή του Νικόδημο. Ο Νικόδημος ήταν μορφωμένος άρχοντας των Ιουδαίων από τη με­ρίδα των Φα­­­ρι­σαίων και επειδή φοβόταν τους συναδέλφους του, επισκέπτονταν νύ­χτα τον Κύ­ριο και μυούνταν στα μυστήρια της βα­σιλείας του Θεού. Σε μια νυχτε­ρινή συ­νάντηση τον ρωτά ο Ιησούς: Εσύ είσαι δάσκαλος του Ισραήλ και δε γνωρίζεις πως α­ναγεννιέται πνευματικά ο άνθρωπος; Και συνεχίζει: «Αν δε με πιστεύετε όταν σας μι­λάω για πράγματα που συμβαίνουν στη γη, πως θα με πιστέ­ψε­τε για πράγματα που γί­­νο­νται στον ου­ρα­νό;»

ε) Και για να συνδέσει ο Χριστός τα σύμβολα και τις προτυπώσεις της Πα­λαι­άς Διαθήκης με το ζωοποιό Σταυρό συμπληρώνει: «΄Οπως ο Μωυσής ύψωσε το χά­λκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ’ αυτόν να μη χαθεί, αλλά να ζει αιώνια». Επομένως ο Σταυρός του Κυρίου δε λειτουργεί μαγικά, όπως νομίζουν ορισμένοι. Η πίστη στο σταυρικό θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού πρέπει να μπολιάζουν το ήθος των χριστιανών. ΄Οποιος αρνείται τη θυσιαστική αγάπη, την κε­­νωτική ζωή, την κοινωνική ευθύνη και το ασκη­τικό ήθος αμφισβητεί πρακτικά την αξία του Σταυρού του Χριστού.

στ) Το μήνυμα της σταυρικής θυσίας του Κυρίου είναι επίκαιρο σε κάθε επο­χή αλλά ιδιαίτερα στις μέρες μας. Όπως ο Χριστός θυσιάζεται «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας», έτσι και κάθε χριστιανός καλείται να διαμορφώσει θυσιαστικό και διακονικό ήθος. Να εγκαταλείψει την εωσφορική εγωκεντρικότητα και να ανοιχ­θεί φι­λάδελφα στο συνάνθρωπο. Παράλληλα κάθε ηγέ­της -εκκλησιαστικός ή πολι­τι­κός- καλείται να φθάσει μέχρι τη θυσία για τη σω­τηρία του λαού!

ζ) Εάν πο­λι­τικοί, κληρικοί και πολίτες εμπνεόμασταν από το σταυρικό πο­λί­τευμα του ευαγγελίου και ση­κώ­ναμε αγόγγυστα το σταυρό της προσωπικής και κοι­νω­­­νικής ευ­θύνης, τότε η κοι­νω­νία θα άλλαζε. Μπορεί να μη γινόταν πα­ρά­δεισος, σί­γου­ρα όμως δεν θα γινόταν κόλαση! Τέλος, πολλές υπερβολές λέγονται στις μέρες μας για τους αποκαλυπτικούς χρόνους που διερχόμαστε με συχνές ανα­φο­ρές στον α­ρι­­θμό του θηρίου της Αποκαλύψεως χ ξ ς΄ (666) (Αποκ.13,18). ΄Ομως, μήπως η ερμη­νεία, ότι ο αριθμός χ ξ ς΄ ση­μαίνει χρι­στός ξένος σταυρού, είναι αλη­θι­νή, αφού α­πη­χεί το σύγχρονο τρόπο ζωής μας και την πίστη σε ένα χριστό βολικό και ασταύ­ρωτο; «Ο έχων ους ακουσάτω τι το Πνεύμα λέγει ταις εκκλησίαις» (Αποκ. 2,7)…