Πώς μετά να μην αποσύρει ο Θεός τη χάρη Του απ το αμαρτωλό έθνος μας;

Loading...


Tου Λυκούργου Νάνη

Τα στοιχεία που καθ ημέραν δημοσιοποιούνται σχετικά με την εμβρυοκτονία αποτυπώνουν κατά τρόπο δραματικό το μέγεθος του προβλήματος!Όμως εμείς αλληθωρίζουμε και στρέψαμε την προσοχή μας στη διάσωση της καρέτα-καρέτα και στη φροντίδα των τετραπόδων!Τη στιγμή κατά την οποία ανθρώπινα έμβρυα απορρίπτονται στους σκουπιδοτενεκέδες και τους υπονόμους των ιατρείων σφαγέων ιατρών που ορκίστηκαν να σώζουν ζωές κι αυτοί πράττουν το εντελώς αντίθετο προς δόξαν του…ουμανισμού!

Η ποιοτική καθίζηση της νεοελληνικής κοινωνίας δεν έχει πάτο! Αμβλώσεις, διαζύγια, αδιαφορία για τα εθνικά ζητήματα , αποκλειστική φροντίδα για την τσέπη, αποχαύνωση απ τα άθλια πρωινάδικα και τα ηλίθια σήριαλς, τουρκικά και μη, ποδοσφαιρολαγνικός κρετινισμός κ.τ.ο. συνθέτουν ένα εφιαλτικό παζλ που προοιονίζεται άσχημη κατάληξη!

Την ίδια στιγμή κάποιοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι απ τον εκκλησιαστικό χώρο ισχυρίζονται ότι επείγοντα και ζωτικά εκκλησιαστικά-ποιμαντικά προβλήματα αποτελούν ο εθνικισμός, ο αντισημιτισμός,ο φονταμενταλισμός κ.α.  Ο αοίδιμος π.Αυγουστίνος Καντιώτης με τα ιερατικά συνέδρια που διοργάνωνε στη μητρόπολή του,αλλά και με τις κατά καιρούς παρεμβάσεις του,πρόβαλλε κατά τρόπο σαφή τα πραγματικά ποιμαντικά προβλήματα όπως π.χ. τις αμβλώσεις,τα διαζύγια,τις διάφορες αιρέσεις που λυμαίνονται την πατρίδα μας,την εκκοσμίκευση ποιμένων και ποιμαινομένων,τον οικουμενισμό,τον επανευαγγελισμό του λαού,την ποιμαντική των μελλονύμφων,τους μεικτούς γάμους και πολλά άλλα που για λόγους οικονομίας του δημοσιογραφικού χώρου δεν αναφέρουμε.

Ο σημερινός εκκλησιαστικός λόγος ως επί το πλείστον αποφεύγει να ασχοληθεί και αναφερθεί σε θέματα όπως τα προαναφερθέντα.Αποφεύγει να διαφωτίζει,να ελέγχει,να αφυπνίζει συνειδήσεις.Ο ελεγκτικός και αφυπνιστικός λόγος διαβάλλεται απ τους αντιφρονούντες ως καταγγελτικός, εισαγγελικός, δικανικός, νομικιστικός, ηθικιστικός, οργανωσιακός, πιετιστικός, μισαλλόδοξος! Είναι τέτοια η διαστροφή των εννοιών στη γέμουσα συγχύσεως εποχή μας που απαξιώνεται κατά τρόπο πάντηπαράδεκτο η αγωνιστικότητα και η ποιμαντική επαγρύπνηση.Και το ποίμνιο παραμένει αδιαφώτιστο και απροβλημάτιστο με ο,τι αυτό συνεπάγεται για την πνευματική του πορεία!