Το μονοπάτι…

Loading...


Γράφει ο π. Νεκτάριος Κουτρουμάνης M.Th.

 Όνειρα. Επιθυμίες. Σχέδια… Όσο μικρότερος είναι κανείς, τόσο μεγαλύτερη είναι η θέληση της ψυχής του για να απλωθεί. Η αλήθεια των πραγμάτων μέσα του/της δεν έχει ακόμα δοκιμαστεί στο καμίνι της ζωής. 

 Η αφέλεια, η γοητεία του αγνώστου, η αθωότητα κάνει το νέο άνθρωπο κινητικό: Εύκολα δοκιμάζει τα πάντα, επεκτείνει τις σχέσεις του, ταξιδεύει, μαθαίνει, αναζητά. Νιώθει δυνατός, ικανός για κάθε τι. Κρίνει απόλυτα τα λάθη γύρω του. Μπορεί να μην εμπιστεύεται καθιερωμένες κοινωνικές ιδέες, νοοτροπίες αλλά ταυτόχρονα πιστεύει εύκολα στα παραμύθια.

Κάποια στιγμή ο χρόνος, τα γεγονότα της ζωής, ένας δύστροπος άνθρωπος στο μονοπάτι, θα τον/την βάλουν σε δοκιμασίες. Εκεί θα πονέσει υπαρξιακά. Νομοτελειακά θα συγκρουστεί με τον έξω αλλά και με τον μέσα κόσμο του, θα αρχίσει να κουράζεται, θα κατανοήσει ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου….. Τότε σωματικά, ψυχικά η φθορά θα αφήσει τα πρώτα καθοριστικά γόνιμα σημάδια. Κάπου εκεί ο άνθρωπος γίνεται ώριμος, κατάλληλος για να επιλέξει…. Να επιλέξει αλλά και να διδάξει στους υπόλοιπους συνανθρώπους του μια αληθινή στάση ζωής. Η υπευθυνότητα είναι ένα μείγμα παθημάτων και εμπειριών που έχει προϋπόθεση τον χρόνο… Οι γνώσεις και οι γνώμες από μόνες τους δεν επαρκούν, γίνονται μεστές μόνον όταν περνούν από την κάμινο της πραγματικότητας….

Κάπως έτσι γεννιούνται τα πνευματικά μάτια….. Τα υπαρξιακά ερωτήματα θα τον/την μάθουν να περπατάει στην ζωή: Πως να παραμείνει ελεύθερος/η, ζωντανός/η, αληθινός/η σε έναν κόσμο στεγνά υπολογιστικό; Πως να ισορροπήσει σε έναν κόσμο ανισόρροπο; Ποιά η στάση του/της; Συμβιβασμός; Υποκριτική; Σύγκρουση; Φυγή από την πραγματικότητα; Αδιαφορία; Να φτιάξει τον δικό του/της κόσμο; Οι δρόμοι των επιλογών του καλού και του κακού ενώ είναι διαφορετικοί, στην πράξη της μεταπτωτικής πραγματικότητας είναι δυσδιάκριτοι….

Εκεί που τελειώνει το μονοπάτι της νεότητας αρχίζει ψυχοσωματικά η μέση ηλικία. Σε κάποιους στα 30, στα 40 στους περισσότερους σήμερα στα 50…. Η αγάπη, η ποιότητα των επιλογών μας γίνεται κάπου εκεί η συνείδηση, η πληρωμή μας. Η παρουσία ενός ανθρώπου με πείρα, με διάκριση όπως ένας Πνευματικός, ένας καλός φίλος, ο/η σύζυγος, θα είναι μία σημαντική υποστήριξη στο μονοπάτι της ζωής. Τελικά κανείς δεν μπορεί μόνος του να επιζήσει χωρίς να παρεκκλίνει…. Η γνώση είναι αποτέλεσμα πείρας, δηλαδή των πειρασμών που περάσαμε. Δεν θα αποκτήσεις ωριμότητα με τις σπουδές. Η πείρα δεν είναι προϊόν εγκεφαλικής γνώσης, αλλά πάθημα. Το μονοπάτι της ζωής είναι το άγγιγμα του Θεού. Τις περισσότερες φορές αυτό το άγγιγμα είναι οδυνηρό….

Είναι η πνοή Του μέσα μας. Έξω από εμάς, το μονοπάτι. Από το βρέφος που θέλει να περπατήσει μέχρι τον γέροντα που αναπνέει με δυσκολία, τα πάντα κινούνται πάνω στον στενό δρομάκι που θα μας οδηγήσει σε Εκείνον… Τιμά το μοναδικό μονοπάτι που σου δόθηκε σαν δώρο, κάθε στιγμή. Τίμα το κάθε δευτερόλεπτο που περνάς μαζί του… Δεν γνωρίζεις το τέλος του… Μην παρεκκλίνεις, μήτε να σταματάς….. Περπάτα το με κάθε τρόπο όσο ζεις….

 



Ετικέτες