Χριστιανός μέχρι θανάτου!

Loading...


Τον έφεραν εις τον τόπον της καταδίκης. Ητοίμασαν την αγχόνην.

– Εσκότωσες τον άνθρωπον!

– Όχι!

– Γίνε Τούρκος!

– Κύριε Ιησού Χριστέ!

Δύο η τρεις Τούρκοι με πλατέα σαρίκια, παριστάμενοι εις τον απαίσιον τόπον, ήρχισαν να νουθετούν τον κατάδικον.

– Έλα εις την αληθινήν πίστιν, άνθρωπε, να γλυτώσης… Δεν λυπάσαι τα νιάτά σου;

– Γίνε, γκιουζέλ Γκιαούρ, γίνε Τούρκος! Δεν έχεις γονείς; Δεν λυπάσαι τη μάννα σου;

– Παντρεμένος είσαι; Δεν λυπάσαι τα παιδιά σου;

Ο Κωσταντής είχεν ολιγοψυχήσει και πάλιν. Εκρατήθη η φωνή του.

– Θα γίνης; Τ? απεφάσισες;

– Όχι! Δεν κολάζω την ψυχή του νοννού μου, που μ? εβάφτισε.

Ο δήμιος έσυρε το σχοινίον.

– Θα γίνης Τούρκος;

– Η τελευταία ώρα σου!

– Όχι! Δεν κολάζω τον νοννό μου!

Ο δήμιος ητοίμασε την θηλειάν.

– Σύρε λοιπόν εις τον Άδην, άπιστε!

– Μνήσθητί μου, Κύριε!

Καί μετ? ολίγα λεπτά, ο νέος ήσπαιρε κρεμάμενος εις την αγχόνην…

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης



Ετικέτες