Ομιλία του Μητροπολίτη Γέροντος Νικαίας Κωνσταντίνου την 1η Ιανουαρίου 2013

Loading...


του Νίκου Μαγγίνα

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και με ποικίλα μηνύματα χαρακτηρίζεται η προσφώνηση του Μητροπολίτη Γέροντος Νικαίας Κωνσταντίνου κατά τη διάρκεια της εκδήλωσής που πραγματοποιήθηκε την Πρωτοχρονιά, μετά τη θεία λειτουργία, στον Πατριαρχικό Οίκο στο Φανάρι. Ο Μητροπολίτης Νικαίας Κωνσταντίνος απευθύνθηκε εκ μέρους της Ιεραρχίας του Θρόνου προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και, μεταξύ άλλων, εκτίμησε ότι «η σύγχρονος μαρτυρία της Ορθοδοξίας καθίσταται περισσότερο επιτακτική».

Ακολουθεί η ομιλία του Γέροντος Νικαίας Κωνσταντίνου:

Παναγιώτατε Δέσποτα!

Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αδελφοί,

Εντιμότατε κύριε Πρόξενε,

Άρχοντες της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας,

Ελλόγιμοι εκπαιδευτικοί,

Αγαπητοί παρόντες,

Γιορτάζουμε την ανατολή του καινούργιου χρόνου και κάτω από την επίδραση των ολίγων ωρών που συντροφεύουν αυτή την ανατολή που μόλις άρχισε, νοιώθουμε την ψυχή μας να περιβάλλεται από ποικίλα συναισθήματα. Και τίθεται αμέσως το ερώτημα: Τι περιμένουμε από αυτόν τον καινούργιο χρόνο; Θα είναι κάτι σαν αυτούς που ζούμε τους τελευταίους αυτούς καιρούς; Θα προκύψει κάτι καλό, κάτι διαφορετικό από αυτό που ζούμε πολλοί από μας μια ολόκληρη ζωή; Εμείς που ζήσαμε την πίκρα και την απογοήτευση των δύο τελευταίων παγκοσμίων πολέμων και εξακολουθούμε να ζούμε όλα τα δεινά που επεσώρευσαν στην πλάτη ολόκληρης της ανθρωπότητος; Μετανοούν οι άνθρωποι για τα δεινά που προκάλεσαν ο ένας εναντίον του άλλου, αλλά στην πραγματικότητα προσθέτουν άλλα, περισσότερο οδυνηρά, περισσότερο καταστρεπτικά, με ανυπολόγιστες ζημίες τόσο για το παρόν όσο και για το μέλλον της ανθρωπότητος. Οι πόλεμοι, οι τοπικοί, οι μακράν και πλησίον, και αι ακοαί πολέμων, όσον και αν φαίνωνται μικράς εμβελείας, προκαλούν και επηρεάζουν μία μεγάλη μερίδα της ανθρωπότητος, η οποία μάταια ζητεί λύσεις με πρόχειρες συνταγές. Εκείνο, όμως που οδηγεί σήμερα σε ένα ολονέν αυξανόμενο σκεπτικισμό είναι το γεγονός ότι οι αντιπαραθέσεις και οι ανταγωνισμοί οδηγούν σε μία άλλη διάσταση πολέμων, στους οποίους δεν θα εκπυρσοκροτούν τα τηλεβόλα, ούτε οι καταστροφές θα είναι το αποτέλεσμα των βομβαρδισμών, αλλά ο πόλεμος θα είναι οικονομικός που θα καθιστά υπόδουλα τα έθνη και τους λαούς, οι οποίοι ενδεχομένως θα ενόμιζαν ότι η φαινομενική ευμάρεια και η ραστώνη είναι τα εχέγγυα μιας ευτυχισμένης ζωής.

Μέσα σ’αυτόν τον κυκεώνα των διαιρέσεων και των συγκρούσεων, τα συνεχώς διογκούμενα προβλήματα του ανθρώπου και του κόσμου, η σύγχρονος μαρτυρία της Ορθοδοξίας καθίσταται περισσότερο επιτακτική. Η Χριστινιακή Διδασκαλία, όπως εκφράζεται με βάση το απολυτρωτικό έργο του Κυρίου, καλείται να γίνει το βίωμα των πολλών. Αυτό το βίωμα ας είναι η βάσις μιας απαρχής αναθεωρήσεως των σχέσεων του ανθρώπου προς τον Θεό και τον κόσμο προς το συμφέρον του ίδιου του ανθρώπου.

Η επιφανειακή θρησκευτικότης χωρίς το υπόβαθρο μιας ζωντανής πίστης και έργα που συντροφεύονται από μία πανανθρώπινη αγάπη είναι η ενσάρκωσις της εικόνος ενός κόσμου που μάταια πειραματίζεται με αδόκιμα συστήματα χωρίς να σκεφθεί ότι πίσω από τα είδωλα των ανθρωπίνων επινοήσεων προβάλλει η ακλινής σκια του εσταυρωμένου Χριστού.

Όσον αφορά εμάς «τους αγραυλούντας και φυλάσσοντας φυλακάς της νυκτός» η εγρήγορσίς μας είναι και επιτακτική και επιβεβλημένη περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Όμως η εγρήγορσις επιβάλλει την ενότητα στο μικρό αυτό ποίμνιο. Διαιρέσεις και ανταγωνισμοί, παληά ασθένεια της φυλής μας, καιρός να εξαφανισθεί. Το μικρό αυτό ποίμνιο, όσο μικρό και αν είναι, δύναται να μεγαλουργήσει και να δώσει μαρτυρία, όπως άλλοτε, σε χρόνους ευημερίας και δραστηριότητος. Αλλά περισσότερο από κάθε άλλο προέχει η συσπέιρωσή μας γύρω από την Πνευματική μας Ηγεσία, τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη, ο οποίος υπεύθυνα και αποφασιστικά κρατά στα χέρια Του το τιμόνι της Εκκλησίας.

Είθε σαν ένα σώμα και μια ψυχή, τώρα, με την ανατολή του νέου έτους, με αποφάσεις ενότητος και μεγαλοψυχίας και την ευχή του Σεπτού μας Προκαθημένου να προχωρήσουμε σε μία αναγενννητική πορεία με πίστη και αποφασιστικότητα για το καλό όλων μας!