Πώς γλίτωσε από τους ενόπλους ο π. Εμμανουήλ Μπαλίρε

Loading...


του Βασίλη Σπυρόπουλου

(από το Σαββατιάτικο ένθετο της Δημοκρατίας για την Ορθοδοξία)

 Το μόνιμα ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπό του σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή που θα τον γνωρίσεις και η ανεπιτήδευτη καλοσύνη και αγάπη του για τον συνάνθρωπο σε γεμίζουν ελπίδα.

Ο π. Εμμανουήλ Μπαλίρε γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ουγκάντα της Αφρικής. Σε μικρή ηλικία μετακόμισε μαζί με τη μητέρα του και τα 11 αδέλφια του στο χωριό Κατέντε, λίγο έξω από την πρωτεύουσα Καμπάλα. Οταν ο ίδιος ήταν 3 ετών, χάθηκε ο πατέρας του, που εργαζόταν ως οδηγός σε φορτηγά που μετέφεραν πετρέλαιο σε γειτονικές χώρες. 

«Στο χωριό όπου ζούσαμε ήμαστε πολύ φτωχοί» μας λέει ο π. Εμμανουήλ, «φανταστείτε ότι φορούσα το φόρεμα της αδελφής μου». Στην ηλικία των 7 με 8 χρονών έρχεται σε πρώτη επαφή με την Ορθοδοξία. Ενας ηλικιωμένος άνδρας, καθολικός στο θρήσκευμα, τον οποίο χαιρέτισε με σεβασμό στον δρόμο, τον πήγε σε σχολείο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στην εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, τον Δεκαπενταύγουστο, κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας, ο ιερέας βγήκε για να θυμιατίσει. «Αυτή η εικόνα με τράβηξε πολύ. Είπα: “Θεέ μου, θέλω να με βοηθήσεις να έχω το θυμιατό στα χέρια μου κάποια μέρα”. Δεν ήξερα ότι ήθελα να γίνω ιερέας, αλλά από τότε μου μπήκε το μικρόβιο να γίνω» μας αποκαλύπτει ο π. Εμμανουήλ. Βαφτίστηκε σε ηλικία 11 ετών, ανήμερα Χριστούγεννα του 1985. «Από την ημέρα της βάφτισής μου άλλαξε εντελώς η ζωή μου. Μέχρι σήμερα είμαι στα χέρια της Εκκλησίας, μας τα έφερε ο Θεός όπως θέλει ο ίδιος» σημειώνει.

Το περιστατικό

Αφού χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος, βρέθηκε ως εφημέριος σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Γύρω από την εκκλησία του χωριού, που ήταν αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, λειτουργούσαν σχολεία, από παιδικό σταθμό έως λύκειο. Μια μέρα μπήκαν στο σπίτι του τέσσερις ένοπλοι, δύο μουσουλμάνοι και δύο προτεστάντες. Η πρεσβυτέρα Ελισάβετ με τα δύο τους μικρότερα παιδιά έλειπε στην Καμπάλα. Ο π. Εμμανουήλ ήταν στο σπίτι με τη 16χρονη αδελφή του και τον μεγάλο του γιο Νικόλαο. Οι ένοπλοι έψαχναν να βρουν τον ορθόδοξο ιερέα (τον π. Εμμανουήλ), την πρεσβυτέρα και τον διευθυντή του σχολείου.

«Δεν μας άφησαν να τους εξηγήσουμε. Νόμισαν ότι η αδελφή μου ήταν η πρεσβυτέρα και την πυροβόλησαν στο κεφάλι και στο στήθος, πέθανε ακαριαία. Εμένα με χτύπησαν με ξύλα και μαχαίρι, και μου είπαν να τους πάω εκεί όπου έμενε ο διευθυντής του σχολείου» μας λέει ο π. Εμμανουήλ. Οι ένοπλοι σκότωσαν τον διευθυντή, ενώ πυροβόλησαν στο αριστερό πόδι τον π. Εμμανουήλ.

Η αναστάτωση από τους πυροβολισμούς προκάλεσε την αντίδραση των παιδιών του σχολείου, που επιτέθηκαν με πέτρες στους ενόπλους. Ο π. Εμμανουήλ δέχθηκε και άλλους πυροβολισμούς, ενώ οι κακοποιοί τράπηκαν σε φυγή, νομίζοντας ότι είχαν σκοτώσει τον ορθόδοξο ιερέα. Η πράξη των ενόπλων προήλθε μάλλον από αντίδραση στο γεγονός ότι πολλοί μουσουλμάνοι και προτεστάντες στο χωριό αποφάσισαν να γίνουν ορθόδοξοι. Ο π. Εμμανουήλ ήταν ο κληρικός που τους βάφτισε ορθοδόξους.

Η νοσηλεία στην Ελλάδα

Νοσηλεύθηκε στο νοσοκομείο για τέσσερις μήνες. Τον επισκέφθηκαν ιερείς από τη Μητρόπολη Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, πήρε πρόσκληση να έλθει στην Ελλάδα και μεταφέρθηκε για αποθεραπεία στον Ερυθρό Σταυρό. Από το 2006 ο π. Εμμανουήλ διακονεί ως εφημέριος της Μητρόπολης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Από τον Νοέμβριο του 2013 υπηρετεί στον Ναό του Αγίου Νικολάου στο Μαρκόπουλο Αττικής. Είναι τεταρτοετής φοιτητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, παντρεμένος και πατέρας πέντε παιδιών, του Νικόλαου (18 ετών), του Ιωνά (13 ετών), της Ασπασίας (10 ετών), του Νεκτάριου (6 ετών) και της Σταυρούλας (5 ετών). 



Ετικέτες