Πανηγυρικός Εσπερινός στην μαρτυρική Ι.Μ. Παντοκράτορος Ταώ Πεντέλης (ΦΩΤΟ&ΒΙΝΤΕΟ)

Loading...


του Σπύρου Παπαγεωργίου

«Πολλοί ρωτούν αν πράγματι ο Χριστός ανέστη. Αυτό μας το ομολογούν με τον πλέον εμφατικό τρόπο, τα λείψανα των σφαγιασθέντων Αγίων Πατέρων της Μονής αυτής»

Με τα λόγια αυτά ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βελεστίνου Δαμασκηνός, μετέφερε το δικό του πασχάλιο μήνυμα προς την γυναικεία αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Ταώ Πεντέλης, που την τρίτη ημέρα του Πάσχα, τιμά τη μνήμη των 179 σφαγιασθέντων Αγίων Πατέρων.

Στον Πανηγυρικό Αναστάσιμο Εσπερινό, εκτός από τον προεξάρχοντα Άγιο Βελεστίνου, συμμετείχαν ιερείς της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και πλήθος πιστών από όλη την Αττική, που προσέρχονται ευλαβικά κατ’ έτος να τιμήσουν την μνήμη των Αγίων Πατέρων, οι οποίοι θυσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της Πασχαλινής Θείας Λειτουργίας, ως αμνοί εντός της ποίμνης του Αρχιποίμενος Χριστού.

Αμέσως μετά τον Εσπερινό ακολούθησε κέρασμα στο Αρχονταρίκι της Μονής.

Τα θαυμαστά πάντως γεγονότα για την Ιερά Αδελφότητα είναι αυτά που καθημερινά τους ενδυναμώνουν στη δύσκολη αποστολή τους, με τελευταίο περιστατικό αυτό που συνέβη την Δ’ Εβδομάδα των Νηστειών. Όπως μας εξομολογήθηκε η Ηγουμένη Γερόντισσα Στυλιανή «ήρθε πριν από 15 μέρες ένας πατέρας με τον 20χρονο υιό, παράλυτο εκ γενετής και καθισμένο σε αναπηρικό καροτσάκι. Ήρθαν μόνο για να προσκυνήσουν και να προσευχηθούν για την υγεία του αγοριού.» Η Γερόντισσα Στυλιανή, αφού σταύρωσε το παιδί με λειψανοθήκη που περιέχει τεμάχια λειψάνων των Αγίων, έπιασε το παιδί από το κεφάλι και του είπε «Δ. αν έχεις πίστη θα σταθείς στα πόδια σου».

Τον άφησε και ανέβηκε στο κελί της. Ύστερα από μισή ώρα όπως μας είπε συγκινημένη «άκουσα φωνές από τις αδελφές να με φωνάζουν να κατέβω κάτω γρήγορα . Ο Δ. είχε σηκωθεί όρθιος και προσπαθούσε να περπατήσει. Ο πατέρας του με δάκρυα στα μάτια τον βοήθησε να περπατήσει κι εκείνος άρχισε να κάνει σιγά-σιγά βήματα μόνος του. Το παιδί θεραπεύθηκε χάρη στους Αγίους Πατέρες αλλά και την δική του πίστη. Μάλιστα έλεγε «αφού μου είπε η Γερόντισσα να σηκωθώ, πρέπει να σηκωθώ!!!». Ο Δ. έφυγε από τη Μονή μας περπατώντας!»