Πατρών Χρυσόστομος; Το σύνθημα μας είναι «Ουδείς να πεινάει στην Πάτρα!»

Loading...


Τού Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου 

Έχει πολλάκις ειπωθεί ότι εψύγη η αγάπη των πολλών. Πάγωσε δηλαδή η αγάπη. Η πόλη μας όμως καθημερινώς αποδεικνύει ότι αυτό δεν είναι αληθές, τουλάχιστον για τα δικά μας, τα τοπικά δεδομένα.
Στο προσκλητήριο της αγάπης, στην σάλπιγγα αυτή του Θεού, συσπειρώνονται στην Πάτρα μικροί και μεγάλοι, ενώνονται οι καρδιές, πιάνονται οι άνθρωποι χέρι με χέρι και υψώνουν της αλληλεγγύης βουνά ολόκληρα, από τα οποία αντλούν βοήθεια οι εμπερίστατοι συνάνθρωποι μας. Ανέκαθεν η Πάτρα είχε αυτή την ευαισθησία. Κατά τα χρόνια όμως που έχομε εμείς την ποιμαντορία της Αποστολικής μας Μητροπόλεως, αυτή την αλήθεια την εισπράττομε, ως βίωμα χαράς, συγκίνησης και καθημερινής προσφοράς προς τον ίδιο τον Κύριό μας.
Ήλθαν, βλέπετε, δύσκολα χρόνια. Κανείς δεν περίμενε αυτές τις εξελίξεις στην χώρα μας. Κρίμασιν οις οίδεν ο Θεός, ταλαιπωρία συνέχει τον Λαό μας, χωρίς να γνωρίζωμε, πότε θα εξέλθωμε από την δύσκολη αύτή κατάσταση.

Την παρελθούσα Κυριακή μια πρωτοβουλία των Ραδιοφωνικών Σταθμών και άλλων Μ.Μ.Ε., η οποία τελούσε υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, του Δήμου Πατρέων και του Επιμελητηρίου Αχαίας, στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία. Ήταν πρωτοβουλία αγάπης και προσφοράς προς τον συνάνθρωπο. Πως είναι δυνατόν ο ένας να γεύεται πολλών ή κάποιων αγαθών και ο έτερος να πένεται, να πεινά, να ζη μέσα στην φτώχεια, χωρίς να δύναται να αντιμετωπίση τις βασικές ανάγκες της ζωής;

Ήλθαν στο Γραφείο μας τα παιδιά από τα παραπάνω Μ.Μ.Ε., που συνεργάστηκαν για την επίτευξη του θεαρέστου και ευλογημένου αυτού σκοπού. Μας εξεμυστηρεύθησαν την σκέψη τους και ζήτησαν να βοηθήσουν με τον δικό τους τρόπο στην προσπάθεια προσφράς αγάπης. Μας παρακάλεσαν να βοηθήσωμε με τον λόγο μας τον γραπτό και προφορικό, με το μήνυμά μας μέσα από τα Μ.Μ.Ε. της τοπικής Εκκλησίας, ώστε να πραγματοποιήσουν την ευγενή επιθυμία τους, χάριν των αδελφών μας των ελαχίστων.

Ακούσαμε με συγκίνηση, όσα μας είπαν και υιοθετήσαμε την ωραία πρότασή τους, θέτοντας υπό την αιγίδα μας την προσπάθεια τους.
Στην πανστρατειά της αγάπης συμμετείχαν χιλιάδες συμπολίτες μας, φορείς, επιχειρηματίες, μαθητές κλπ., προκειμένου να εύρουν ωφέλεια οι συνάνθρωποί μας, στην πόλη μας και στην ευρύτερη περιοχή μας, που τόσες ανάγκες αντιμετωπίζουν.

Το αποτέλεσμα συγκινητικό. Μετά από την γνωστοποίηση αυτής της προσπάθειας, επ’ Εκκλησίαις και από τα Μ.Μ.Ε. τα Εκκλησιαστικά (Λύχνος, Ραδιοφωνικός Σταθμός της τοπικής μας Εκκλησίας, εκκλησιαστικά έντυπα), αλλά και τα άλλα Μ.Μ.Ε., υψώθηκε, στην Πλατεία Γεωργίου των Πατρών, ένα ακόμα βουνό της αγάπης. Το ύψωσε η ευαισθησία, η φιλοθεία και φιλανθρωπία του ωραίου και πνευματικά καλλιεργημένου Λαού μας. Μικροί και μεγάλοι έσπευσαν να αφήσουν τα δώρα της αγάπης τους. Ήτο συγκινητικές οι σκηνές με τα μικρά παιδιά, τα οποία κρατώντας στα χέρια τους όσα πράγματα μπορούσαν, τα άφηναν με πολλή χαρά στον ωρισμένο τόπο, έχοντας την αίσθηση ότι κάνουν χρέος τους προς τους ανθρώπους, που έχουν τόσες ανάγκες.

«Έφερα κάποια δωράκια για άλλα παιδάκια, που δεν έχουν κάποια πράγματα που έχω εγώ και θέλω να τα κάνω να χαρούν», είπε κάποιος μικρός μας φίλος, με παιδική απλότητα και αγνότητα καρδιάς. Εύγε στους γονείς οι οποίοι δίνουν αυτή την ανατροφή και αυτό το παράδειγμα στα παιδιά τους. Ο λόγος του Κυρίου είναι σαφής: «Ος δ’ αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη Βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. ε’, 19).

 Συγκεντρώθηκαν 15 τόνοι τρόφιμα και 10 τόνοι ρούχα, παπούτσια κλπ. Οι δύσκολες εποχές, είναι πλέον εμφανές, ότι μας κάνουν περισσότερο «ανθρώπους», μας ευαισθητοποιούν, μας βοηθούν να κάνωμε πνευματική περισυλλογή. Μας δίνουν την ευκαιρία να φιλοσοφήσωμε περί της ζωής και να διαπιστώσωμε, ότι όλα τα γήινα είναι φθαρτά και ρέοντα, όπως το νερό στην κοίτη του ποταμού. Όλα τα κοσμικά είναι μετέωρα και εύκολα μας εγκαταλείπουν. Αν δεν υπάρχουν οι πνευματικές αντιστάσεις και η έμπρακτος αγάπη, είναι αδύνατο να σταθούμε στα πόδια μας. Τώρα μας δίδεται η ευκαιρία να διαπιστώσωμε, έτι περισσότερο, ότι η δυσκολία του ενός, ο πόνος του αδελφού μας είναι και δική μας υπόθεση, αφού ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος από τον Θεό, ως ον κοινωνικό.

Η απανθρωπία που βασάνισε και ταλαιπωρεί πολλάκις την κοινωνία μας, έγινε αιτία απογοητεύσεως και πόνου μεγάλου, αφού όταν απομακρύνωνται οι καρδιές των ανθρώπων, επικρατεί η μοναξιά και η κατάθλιψη. Η ευτυχία δεν στηρίζεται επί υλικών βάσεων, αλλά επί των δεσμών της σταυροτύπου αγάπης, αγάπης προς τον Θεό και αγάπης προς τον συνάνθρωπο.
Το σύνθημα μας είναι: «Ουδείς να πεινάη στην Πάτρα!».
Το πρώτο μέλημά μας, βεβαίως, είναι η Θεία Λειτουργία, η διακονία της ευχαριστιακής Τραπέζης, η προσφορά του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, προς αγιασμόν και σωτηρία των ανθρώπων.

Όμως ουδέποτε η Εκκλησία παρέβλεψε και την προσφορά κοινωνικής φροντίδος προς τους εμπεριστάτους αδελφούς και υπήρξε πρωτοπόρος σε έργα κοινωνικής προνοίας και ευποιίας (βλ. Βασιλειάδα κ.λ.π.). Αυτό συμβαίνει και σήμερα, στους δύσκολους καιρούς μας, που η Εκκλησία καθ’ ημέραν κάνει πράξη την εντολή του Κυρίου μας, «Αγαπάτε αλλήλους» (Ιω. ιγ’, 34), αλλά και ευαγγελίζεται τους Κυριακούς λόγους: «Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ μοι, γυμνός ήμην και περιεβάλετέ με…» (Ματθ. κε’, 35-36).
 Με το αίσθημα της ευθύνης, έναντι του Κυρίου και έναντι των συνανθρώπων μας, συνεχίζομε να γκρεμίζωμε τα τείχη που χωρίζουν τους ανθρώπους, και αγκαλιάζομε τον αδελφό μας, αδιακρίτως καταγωγής, γλώσσης, χρώματος, κοινωνικών πεποιθήσεων κ.λ.π., προσφέροντες τα μύρα της ψυχής μας, ώστε και οι καρδιές να ευωδιάσουν και ο κόσμος μας να απολαύση το άρωμα της αγάπης.

Θέλω πατρικά να επαινέσω όλους τους Πατρινούς για την ευκαίρως, ακαίρως εκδηλουμένη αγάπη τους προς τον άνθρωπο, ναί προς κάθε άνθρωπο, και αυτό το τονίζομε ιδιαιτέρως. Ο,τι ζητήσαμε για να το προσφέρωμε όχι σε ανθρώπους, αλλά στον ίδιο τον Θεό, αφού ο «ελεών πτωχόν, ελεεί τον Θεόν», πλουσιοπαρόχως ο Λαός το προσφέρει. Μόνο έτσι θα προχωρήσωμε. Ενωμένοι στην χαρά και στον πόνο. Μαζί στις δυσκολίες, μαζί στις δοκιμασίες. Η αγάπη είναι δύναμη μεγάλη και γι’ αυτό εφευρετική.
Συνεχίστε, αδελφοί μου, με τον ίδιο και μεγαλύτερο ζήλο την προσφορά της αγάπης. Η δύσκολη εποχή θα περάση. «Νεφύδριον εστί και θάττον παρελεύσεται…».
Αδελφοί μου, δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε το «πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον, ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού». Πλούσιοι δεν είναι όσοι έχουν πολλά υλικά αγαθά, αλλά όσοι έχουν στην καρδιά τους τον Ιησού Χριστό, τον Αληθινό Θεό, ο οποίος επτώχευσεν εκουσίως για την δική μας σωτηρία. Πτωχοί δεν είναι όσοι στερούνται κοσμικών και υλικών πραγμάτων, αλλά όσοι στερούνται της παρουσίας του Θεού στην ζωή τους.
Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας ήταν «οι πλουσιώτεροι» άνθρωποι του κόσμου. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει: «ως πτωχοί, πολλούς δε πλουτίζοντες, ως μηδέν έχοντες και τα πάντα κατέχοντες» (Β΄ Κορ. στ΄, 10).
Σε σας, λοιπόν, που είστε οι πλουσιώτεροι άνθρωποι του κόσμου, σε σας τους φιλοθέους και φιλανθρώπους Πατρινούς, το Πλήρωμα της τοπικής μας Εκκλησίας, εύχομαι και προσεύχομαι ο Κύριος να επιδαψιλεύη πλούσια τα αγαθά Του και τα ελέη Του.
 Δικαίως καυχώμεθα εν Κυρίω για όλους σας. Ιδιαιτέρως, εν προκειμένω, επαινούμε και ευχαριστούμε τους Ραδιοφωνικούς Σταθμούς και τις εφημερίδες, που διοργάνωσαν την προσπάθεια αυτή, ως και τους Δημοσιογράφους οι οποίοι εργάστηκαν με ζήλο ψυχής για την συγκέντρωση της ανθρωπιστικής βοήθειας.

Ο Μέγας Βασίλειος για όσους από την ψυχή τους, με όλη τους την προθυμία, προσφέρουν βοήθεια στους εν ανάγκαις και περιστάσεσι όντας αδελφούς, αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Ο γαρ ουράνιος Βασιλεύς ουκ επαναγκάζει, ουδέ απαιτεί τελέσματα, αλλά δέχεται τους προθυμουμένους, ίνα δίδοντες λάβωσι, και τιμήσαντες τιμηθώσι, και κοινωνήσαντες των προσκαίρων, εις κοινωνίαν των αιωνίων κληθώσι» (PG 31.1713).