Ιλίου Αθηναγόρας για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή: Να συναντηθούμε σε κοινωνία με το Χριστό

Loading...


Προς
τον Ιερόν Κλήρον και
τον Φιλόχριστον Λαόν
της καθ΄ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως

«Έφθασε καιρός, η των πνευματικών αγώνων αρχή»

Αγαπητοί μου,

Ενώ δρασκελίζουμε  το κατώφλι της Ανοίξεως, συνειδητοποιούμε, πως η εποχή του χειμώνος αποτελεί πλέον παρελθόν. Ο δυναμισμός με τον οποίο ανανεώνεται η φύση γύρω μας, η γοητεία της άνθισης και η ομορφιά της καρποφορίας  προσκαλούν την ψυχή του λογικού ανθρώπου στο κάλλος μιάς εσωτερικής ανακαίνισης.
Ο υμνωδός των ιερών ακολουθιών προαναγγέλλει την είσοδο του Ορθοδόξου Πιστού στο ανοιξιάτικο πνευματικό μονοπάτι, που θα φέρει την βαθύτερη αναγέννηση, που αναζητεί. Πρόκειται για την είσοδο στην κατανυκτική περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που θα φέρει στο τέρμα της, την αναζώωση της ανθρωπίνης φύσεως.

Το συναξάρι σήμερα θέλει τον Αδάμ να ατενίζει εξόριστος τον Παράδεισο της τρυφής και να θρηνεί.Ο θρήνος του είναι θρήνος ολόκληρης της ανθρωπότητας, που πλανήθηκε από τον πειρασμό, πιστεύοντας, ότι μόνη της θα αυτοθεωθεί.

Μιάς ανθρωπότητας, που γοητεύθηκε από τους αλγόριθμους της οικονομίας, την αλματώδη τεχνολογική ανάπτυξη και την εφήμερη υλικότητα, που δεν μπόρεσαν να την λυτρώσουν από την απογοήτευση και τις ανασφάλειες.

Μιάς ανθρωπότητας, που διαπιστώνει καθημερινά την φθαρτότητα και το πεπερασμένο της φύσεώς της.

Η παράβαση, όμως, του Αδάμ στον Κήπο της Εδέμ και οι συνέπειες, που την ακολούθησαν απέδειξαν, ότι η πορεία από το «κατ΄ εικόνα» προς το «καθ΄ ομοίωσιν» δεν κατορθώνεται ούτε εγωκεντρικά, ούτε με ατομικές προσπάθειες, αλλά στην κοινωνία με τον Θεό και «στο μοίρασμα της ζωής με τους άλλους». Ο σύγχρονος άνθρωπος στέκεται κι αυτός «συντετριμμένος και τεταπεινωμένος» από το αμαρτωλό παρελθόν της ιδιοτέλειας και της αδιαφορίας για τον συνάνθρωπό του και για τον Θεό, που τον δημιούργησε.

Η γεύση του απαγορευμένου καρπού και η γνώση της αμαρτίας διάνοιξαν αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ Θεού και ανθρώπου και κυοφόρησαν σωματικό και ψυχικό θάνατο.

Η ιερή ακολουθία της Κυριακής της Τυρινής δεν αφήνει περιθώρια για εγκλωβισμό του ορθοδόξου πιστού στον εαυτό του, αλλά κάνει συνειδητό το γεγονός, ότι η πνευματική πορεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής καταξιώνεται στον διάλογο, στην συμπόρευση και στην συν-κοινωνία με τον Θεάνθρωπο Χριστό.

Εκείνος συντέμνει τον δρόμο!

Εκείνος, τον καθιστά εύκολο στη διάβασή του!

Κι ο υμνωδός, αναφωνεί, ότι: «Έφθασε καιρός, η των πνευματικών αγώνων αρχή, ο αγώνας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο αγώνας της νηστείας, η οποία έκανε τον Μωϋσή να έλθει σε διάλογο επικοινωνίας με τον Κτίστη και αξιώθηκε να δεχθεί ακούσματα από την φωνήν των αοράτων».

Είναι ανάγκη, ιδιαιτέρως, σ΄ αυτήν την ευλογημένη περίοδο να κατανοήσουμε, ότι δεν βαδίζουμε μόνοι. Να καταλάβουμε, ότι συνυπάρχουμε, όλοι αντάμα. Να πιστεύσουμε, ότι βρίσκεται ανάμεσά μας ο Κύριος, «εν ετέρα μορφή», στο πρόσωπο του κάθε «ελαχίστου» αδελφού μας.

Αδελφοί μου,

Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε χρειάζεται μία Χριστοκεντρική προσέγγιση της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Χρειάζεται να συναντηθούμε σε κοινωνία με τον Χριστό.

 «Γεύσασθε και ίδετε, ότι χρηστός ο Κύριος»: Στην πικρή γεύση του απαγορευμένου καρπού αντιπαρατίθεται τώρα η γεύση του Ζωηφόρου Καρπού -του Αχράντου Σώματος και του Τιμίου Αίματός του Σωτήρος – και η γνώση της Θεανθρωπίνης Φύσεώς Του, που γεφυρώνουν κάθε χάσμα, που γίνονται η αληθινή Θεία Κοινωνία, που κυοφορεί «την άφεση των αμαρτιών και την ζωή την αιώνιον».

Κατακλείω τον λόγο με τις σκέψεις αυτές και με την ελπίδα για μια διαφορετική πνευματικώτερη βίωση της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ευχόμενος να την διαβούμε σε κοινωνία με τον Θεό και με ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, ώστε να φθάσουμε το Πάσχα, που έρχεται με τον πιο Αναστάσιμο και Λαμπρό τρόπο.

Κ α λ η   Τ ε σ σ α ρ α κ ο σ τ η.

Μετά πατρικών ευχών
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως
Α Θ Η Ν Α Γ Ο Ρ Α Σ