Τοπικιστικές προτιμήσεις μοναστηριών του Αγίου Όρους (φωτό)

Loading...


Στα τέλη του 19ου  και στις αρχές του 20ου αιώνα, πριν την απελευθέρωση του Αγίου Όρους (1912) από τον τουρκικό ζυγό, στα μοναστήρια επικρατούσε ο τοπικισμός.

Έτσι αν κάποιος ήθελε να μονάσει, ακόμη κι αν διέθετε τους ευνοϊκότερους όρους για τον σκοπό αυτό, δεν θα μπορούσε να επιλέξει τον τόπο της μετανοίας του αφού κάθε μοναστήρι δεχόταν συγκεκριμένης καταγωγής υποψηφίους μοναχούς.

Ο Γεράσιμος Σμυρνάκης στο βιβλίο του  ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ (1903) κάνει αναφορά στο γεγονός αυτό. Ακολουθεί το σχετικό απόσπασμα, με την επιλογή των φωτογραφιών να «βαρύνει» εμένα.

Σημειωτέον δ’ ότι, ως νυν ατυχώς έχουσι τα εν αγίω Όρει, δεν δύναται πας τις να κοινοβιάσει εν πάση Μονή και υφ’ όλους τους διαγεγραμμένους ή και έτι ευνοϊκωτέρους όρους εάν διατελή, καθόσον υφίσταται τοπικισμός ου μόνον μεταξύ των εκ των υποδούλων χωρών Ελλήνων και των εκ της ελευθέρας Ελλάδος, αλλά και μεταξύ αυτών των υποδούλων ιδιαιτέρως, ως και μεταξύ αυτών των ελευθέρων Ελλήνων.
Ούτω λοιπόν κοινοβιάζουσιν

Εν μεν τη Λαύρα υπό μεν τους εκ της ελευθέρας Ελλάδος ευαρίθμους Προϊσταμένους οι εξ αυτής νέοι, υπό δε τους εκ της δούλης οι εξ αυτής πάλιν καταγόμενοι· εν δε τη κοινή αδελφότητι προσλαμβάνονται δόκιμοι πανταχόθεν αδιακρίτως

alt
 

Εν δε τη Μονή του Βατοπαιδίου προσλαμβάνονται μόνον εκ των υποδούλων και δη εκ της Χαλκιδικής και των πέριξ της Κωνσταντινουπόλεως

alt
 

Εν δε τη των Ιβήρων, ένθα υπάρχουσιν ευάριθμοι εκ των ελευθέρων χωρών Προϊστάμενοι, εκ των υποδούλων και δη εκ της κώμης Ηρακλείτσης (Επισκοπής Μυριοφύτου)

alt
 

Εν δε τη του Χιλιανδαρίου κοινοβιάζουσι Σέρβοι ιδίως από του Μαΐου του 1900, των πλείστων πατέρων καταγομένων εκ Βουλγαροφώνων μερών της Μακεδονίας

alt
 

Εν δε τη του Διονυσίου μόνον εκ των υποδούλων χωρών

alt
 

Εν δε τη του Κουτλουμουσίου εκ της νήσου Λευκάδος και Ζακύνθου, κατ’ εξαίρεσιν δε και άλλοθεν της ελευθέρας Ελλάδος

alt

Εν δε τη του Παντοκράτορος εκ των πέριξ της Θεσσαλονίκης ή και εκ της Χαλκιδικής και εκ των παρελλησποντίων (Μπογαζίων) μερών ως επί το πλείστον· εν τη Μονή ταύτη υπαρχόντων δύο Πρπϊσταμένων εξ Ελλάδος, λαμβάνονται και εντεύθεν υποτακτικοί

alt
 

Εν δε τη Μονή Ξηροποτάμου μόνον εκ των υποδούλων χωρών

alt
 

Εν δε τη Βουλγαρική του Ζωγράφου μόνον εκ των εν Μακεδονία Βουλγάρων, αλλά και εκ Βεσσαραβίας και ελευθέρας Βουλγαρίας ευάριθμοι

alt
 

Εν δε τη Μονή του Δοχειαρίου εκ των πέριξ της Κωνσταντινουπόλεως και τινων υποδούλων χωρών

alt

Εν δε τη του Καρακάλλου εκ της Ηπείρου συνήθως και λοιπών υποδούλων χωρών

alt
 

Εν δε τη του Φιλοθέου εκ των υποδούλων χωρών

alt
 

Εν δε τη Μονή της Σιμωνόπετρας μόνον εκ της εν τη Ερυθραϊκή χερσονήσω κωμοπόλεως Αλατσάτων

alt
 

Εν δε τη του Σταυρονικήτα εκ των της δούλης Ελλάδος

alt

Εν δε τη του Αγίου Παύλουμόνον εκ Ληξουρίου της Κεφαλληνίας και Αργοστολίου

alt
 

Εν δε τη του Ξενοφώντος εκ της νήσου Λέσβου και των Κυδωνιών

alt
 

Εν δε τη του Γρηγορίου εκ της ελευθέρας Ελλάδος και ιδία εκ των περί την Τεγέαν μερών (Τριπόλεως της Πελοποννήσου)

alt
 

Εν δε τη του Εσφιγμένου εκ πάντων των της ελευθέρας Ελλάδος μερών και τινες εκ των υποδούλων χωρών

alt
 

Εν δε τη του Ρωσσικού Ρώσσοι εκ της Μεγάλης Ρωσσίας ως επί το πλείστον, δυσχερέστατα δ’ Έλληνα

alt
 

Εν δε τη του Κωνσταμονίτου μόνον εκ των υποδούλων χωρών και δη της Μικράς Ασίας

alt