ΟΙ »ΚΟΜΑΝΤΟΣ» ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ…

Loading...


 

 

Εδω η ζωή εχει μείνει δέκάδες χρόνια πίσω. Η καθημερινότητα των ερημιτων του Αθωνα είναι ενας ΄΄γολγοθάς΄΄. ΟΙ ιδιοι ομως εμφανιζονται να βιώνουν κατι πολυ φυσιολογικό.Ετσι κερδίζεται η βασιλεία των ουρανών, μου είπε ένας 70χρονος ασκητης.Τα κατουνάκια,τα καυσοκαλύβια, τα ΄΄φρικτά΄΄ Καρούλια, η Βίγλα,η Μικρά Αγία Αννη,Ο Αγιος Βασίλειος είναι οι περιοχές του εγκαταταβοιούν οι ασκητές.Καλύβια και σπηλιές είναι τα ΄΄καταφύγια΄΄ τους.

 

Ησυχαστήριο Άγιος Βασίλειος

alt

Περιοχή στην έρημο του Αγίου Όρους που υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και στην οποία βρίσκονται τα ησυχαστήριά της. Βρίσκεται ανάμεσα από την Κερασιά και τη Μικρή Αγία Άννα. Το 18ο αιώνα ήταν συγκροτημένη σκήτη. Υπάρχουν έντεκα ησυχαστήρια όπου διαμένουν δεκαπέντε μοναχοί. Ασχολούνται κυρίως με την κατασκευή κομποσκοινιών και θυμιάματος.

 

Ανακάλυψη σπηλιάς και οστών ανωνύμου αγίου Ασκητού

 

altΣτο κελί του «Τιμίου Προδρόμου» που βρίσκεται λίγο έξω των Καρυών ησυχάζει ένας απλός γέροντας 93 ετών, ονόματι Δαμασκηνός. Λένε ότι είναι ο μόνος αγιορείτης γέροντας που έχει τα πιο πολλά χρόνια στο Άγιο Όρος. Έχει 84 χρόνια. Ήρθε οκτώ χρονών στο Όρος και έμεινε κοντά στο γέροντα του κελιού αυτού που ήταν συγγενικό του πρόσωπο, νομίζω θείος του. Καταγόταν από την Ιερισσό Χαλκιδικής. Ο γέροντας, λοιπόν, του Δαμασκηνού είχε συνεργασία και φιλία με τον γέροντα του κελιού «Εισόδια της Θεοτόκου» στη Κερασιά, τον πνευματικό παπά Ιερόθεο.

Πολλές φορές τα ζώα, τα μουλάρια του γέροντος Ιεροθέου ερχόντουσαν για εξυπηρέτηση του κελιού του «Τιμίου Προδρόμου» και το αντίθετο, τα δικά τους υποζύγια πήγαιναν μέχρι τη Κερασιά προς εξυπηρέτηση και βοήθεια του κελιού των Εισοδίων. Δηλαδή αλληλοβοηθιόντουσαν Κάποια μέρα που βρισκόταν ο γέρων Δαμασκηνός (τότε νέος 25 ετών) στη Κερασιά και βοηθούσε τον παπά Ιερόθεο έτυχε να βρίσκονται στη συνοδεία τους εκεί και δύο λαϊκοί εργάτες, το πιθανότερο οικοδόμοι. Οι οικοδόμοι αυτοί εργαζόντουσαν για αρκετές μέρες και γόγγυζαν στο παπα-Ιερόθεο ότι δεν τους αρέσουν τα φαγητά διότι είναι απλά και νηστίσιμα και ότι αυτοί δεν ήρθαν για μοναχοί αλλά για να δουλέψουν και ότι θέλουν να τρώνε καλά και μάλιστα ζητούσαν κρέας.

Είχαν μαζί τους μάλιστα και κυνηγετικά όπλα και ρωτούσαν τους εκεί μοναχούς να τους υποδείξουν κάποιο μέρος στο οποίο υπάρχουν αγριογούρουνα. Όταν άκουσε αυτά ο μοναχός Δαμασκηνός τους είπε : – Ξέρω εγώ ένα μέρος που περιφέρονται γουρούνια διότι είδα πριν μέρες τα σκαψίματά τους. Παίρνουν λοιπόν το μοναχό Δαμασκηνό μαζί τους για να τους δείξει το μέρος. Πήραν το μονοπάτι που οδηγεί από τη Κερασιά προς την Αγία Άννα. Εκεί που βρίσκεται το πετρώδες κατηφορικό μονοπάτι προς τη Σκήτη της Αγίας Άννης στα δεξιά υπάρχει ένα μικρό σπιτάκι, δίπλα στο μονοπάτι το οποίο είναι ανοιχτό, χωρίς πόρτα και δεξιά έχει ένα μακρόστενο κάθισμα για ξεκούραση των οδοιπόρων μοναχών και προσκυνητών.

Στο κέντρο βρίσκεται κάτι σαν πηγάδι ή στέρνα με νερό για να πίνουν και να δροσίζονται οι περαστικοί. Από το σημείο αυτό μας είπε ο γέρων Δαμασκηνός λοξοδρόμησαν αρκετά πάνω σε βραχώδη μέρη με αραιά βλάστηση. Εκεί συνάντησαν ένα αγριογούρουνο και το χτύπησε ένας απ’ αυτούς με το όπλο του. Ο μοναχός Δαμασκηνός είδε ότι το αγριογούρουνο πληγώθηκε και έτρεχε κάτω τον κατήφορο. Το ακολούθησε και είδε ότι τι αγρίμι πήγε κάτω από ένα κρημνό και κρύφτηκε. Όταν πήγε κοντά, είδε ότι υπήρχε μια τρύπα μέσα στο βράχο και το γουρούνι μπήκε μέσα. Φώναξε και τους άλλους και όταν ήρθαν αποφάσισαν να ανάψουν φωτιά για να αναγκάσουν το θήραμα να βγει έξω.

Άναψαν λοιπόν ένα δαδί και το έβαλαν στο στόμιο της σπηλιάς. Μόλις μυρίστηκε τους καπνούς και βλέποντας τη φωτιά, το γουρούνι πήδηξε αμέσως έξω και έτσι οι κυνηγοί το χτύπησαν με το όπλο και το αποτελείωσαν. Ο μοναχός Δαμασκηνός την ώρα που περιεργαζόταν το θήραμα οι δύο λαϊκοί, αυτός πήρε και άναψε δαδιά και μπήκε να δει τι είναι μέσα από τη τρύπα. Όταν μπήκε μέσα είδε ότι ήταν σπηλιά. Κοιτάζει με έκπληξη και βλέπει κατάχαμα στη γωνιά ένα λείψανο του οποίου υπήρχαν μόνο τα οστά με ένα κίτρινο σαν χρυσαφί χρώμα και ευωδίαζαν, όπως μας είπε ο γέρων Δαμασκηνός. Με το φως των δαδιών ψάχνοντας στη σπηλιά βρήκε και δύο τενεκέδες. Ο ένας, μόλις έφυγε το καπάκι, είδε ότι υπήρχαν παξιμάδια άθικτα σε πολύ καλή κατάσταση. – Άνοιξα και τον άλλο τενεκέ, μας είπε, και όταν έφυγε το ξύλινο καπάκι ευωδίασε ο τόπος. Μύριζε σαν βασιλικό.

Είδα ότι περιείχε νερό και μου φάνηκε σαν αγιασμός. Όταν βγήκε από τη σπηλιά, πήραν το αγριογούρουνο με τους δύο συντρόφους του κυνηγούς και πήγαν πίσω στα «Εισόδια» στη Κερασιά. Όταν διηγήθηκαν στο γέροντα Ιερόθεο τα όσα είδαν και ανακάλυψαν στην ερημιά και στη σπηλιά που τους οδήγησε το γουρούνι, ο γέρων Ιερόθεος τους είπε : – Δεν είναι το γουρούνι που σας οδήγησε στο μέρος αυτό, αλλά ο Θεός για να ανακαλύψετε αυτό τον άγιο θησαυρό. Αυτός ήταν ένας άγιος άνθρωπος. Μερικοί πατέρες παλαιότερα συναντούσαν κάπου-κάπου σ’ εκείνα τα μέρη έναν ασκητή αλλά ποτέ δεν μπόρεσαν να μιλήσουν μαζί του, διότι μόλις αντιλαμβανόταν παρουσία ανθρώπου, κρυβόταν και χανόταν στο δάσος. Πήρε το λόγο ο μοναχός Δαμασκηνός και λέει στον γέροντα παπα-Ιερόθεο : – Και εγώ γέροντα, πριν δέκα περίπου χρόνια συνάντησα έναν ερημίτη σ’ αυτές τις περιοχές αλλά δεν μπόρεσα να τον πλησιάσω. Χάθηκε από μπροστά μου, κρύφτηκε δεν ξέρω τι έγινε. Και ο γέρων Ιερόθεος είπε : – Μα και άλλοι μοναχοί που αντιλήφθηκαν τη παρουσία του παλαιότερα, την τελευταία δεκαετία δεν τον ξαναείδαν, χάθηκαν τα ίχνη του. Και αυτός πρέπει να ήταν και αυτό που ανακαλύψατε ήταν το καταφύγιό του.

Ο γέροντας Ιερόθεος αργότερα έστειλε το μοναχό Δαμασκηνό να πάει να του φέρει τα λείψανα του αγίου και ανώνυμου αυτού ασκητού. Ο Δαμασκηνός του αρνήθηκε προβάλλοντας τη κοπιώδη πορεία μέχρις εκεί και το δύσβατο και πετρώδες του μέρους. Ο παπα-Ιερόθεος όμως τον έπεισε τελικά, αφού του έδωσε συνοδεία ακόμη ένα μοναχό και τους έδωσε και από μια λίρα για φιλοδώρημα. Έτσι αφού πήραν ένα τσουβαλάκι καθαρό και μαζί τους φαναράκια λαδιού και λαμπάδες, διότι τότε δεν υπήρχαν ακόμη οι φακοί, ξεκίνησαν για το μέρος εκείνο. Όταν τελικά το βρήκαν και έφτασαν μέχρι του στομίου της σπηλιάς λέει ο Δαμασκηνός στον άλλο μοναχό : – Είσελθε πρώτος εσύ.

Ο άλλος μοναχός όμως επειδή φοβόταν του λέει : – Όχι, φοβάμαι, μπες εσύ πρώτος. Έτσι ο Δαμασκηνός μπήκε πρώτος αφού άναψαν πρώτα τα φαναράκια και τις λαμπάδες. Τα παξιμάδια τα πήραν μαζί τους και τα έφαγαν, σαν ευλογία. Πήραν και δοκίμασαν και από τον ευωδιάζοντα αγιασμό του άλλου τενεκέ. Μέσα στη σπηλιά βρήκαν κρεμασμένα και δύο κομποσχοίνια, ένα τριακοσάρι το οποίο πήρεο Δαμασκηνός και ένα εκατοστάρι το οποίο έδωσε στον άλλο μοναχό. Αφού τοποθέτησαν τα λείψανα στο τσουβαλάκι με πολλή προσοχή πήραν τα λαδοφάναρά τους και μετακόμισαν τα οστά στο κελί των «Εισοδίων της Θεοτόκου», στη Κερασιά. Μετά από χρόνια άκουσε ο γερό-Δαμασκηνός, όπως μας είπε, πως τα οστά του ερημίτη τα μετακόμισαν σε κάποια καλύβη στη Σκήτη της Αγίας Άννης Η ανακάλυψη της σπηλιάς και των λειψάνων του αγίου αυτού ασκητή έγινε περί το έτος 1937.
Πηγή: Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα, Βλασίου μοναχού Αγιορείτου, εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, σελ 164-169

BIΓΛΑ

alt
Περιοχή στην έρημο του Αγίου Όρους που υπάγεται στη Μονή Μεγίστης ΛαύραςΣκήτη Τιμίου Προδρόμου Μεγίστης Λαύρας. Εκεί βρίσκεται και το Σπήλαιο του Αγίου Αθανασίου. Αποτελείται από οκτώ υδροδοτούμενα Ησυχαστήρια και ένα Κελλί τα οποία έχουν ενσωματωμένο ναό. Σε αυτά διαμένουν δέκα μοναχοί που ασχολούνται με ιερορραπτική , αγιογραφίακομποσχοινίων. και στην οποία βρίσκονται ησυχαστήρια της. Βρίσκεται μισή ώρα περίπου μακρία από τη μονή, κοντά στη και κατασκευή

 
Κάθισμα Αγίου Ευσταθίου ή Μυλοποτάμου

alt
Το Κάθισμα Αγίου Ευσταθίου ή Μυλοποτάμου υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και ιδρύθηκε από τον Άγιο Αθανάσιο, για να χρησιμεύσει σαν τόπος ανάρρωσης μοναχών. Έχει μορφή συγκροτήματος με αμυντικό πύργο και αρκετή εδαφική έκταση με αμπελώνες. Εδώ μόνασε τον 19ο αιώνα και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωακείμ ο Γ΄. Βρίσκεται σε απόσταση οκτώ χιλιομέτρων περίπου, βορειότερα της μονής, κοντά στη μονή Καρακάλου. Σήμερα χρησιμοποιείται ως οινοποιείο και είναι γνωστό για το εξαιρετικής ποιότητας κρασί.

 
ΤΑ ΄΄ΦΡΙΚΤΑ΄΄ ΚΑΡΟΥΛΙΑ
alt

Τα Καρουλια είναι περιοχή στην έρημο του Αγίου Όρους που υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και στην οποία βρίσκονται ησυχαστήρια της. Είναι συνέχεια από τα Κατουνάκια προς τη θάλασσα. Η περιοχή είναι βραχώδης, άνυδρος και ιδιαίτερα απόκρημνη. Υπάρχουν σπηλιές ορισμένες από τις οποίες χρησιμοποιήθηκαν από ασκητές και στην επέκτασή τους ενσωμάτωσαν αυτοσχέδια ησυχαστήρια. Ονομάζονται Καρούλια, καθώς λόγω της δύσβατης περιοχής, ο μόνος τρόπος προσέγγισης ήταν με καρούλια, όπου με δίχτυ ανέβαζαν ανθρώπους και υλικά. Σε όλη την περιοχή των Καρουλίων διασώζονται δεκαέξι και κατοικούνται δέκα από αυτά. Σήμερα κατοικούν δέκα γέροντες που ασχολούνται με την ξυλογλυπτική ,την ζωγραφική και άλλα εργόχειρα.

Κερασιά Αγίου Όρους
alt

Κερασιά Αγίου Όρους που υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας .
Σκήτη Αγίας Τριάδος ή Σκήτη Καυσοκαλυβίων, σε υψόμετρο 700 μέτρων. Σήμερα η Κερασιά αριθμεί δώδεκα κελιά με εδαφική έκταση περίπου δέκα στρεμμάτων το καθένα, στα οποία κατοικούν τριάντα πέντε μοναχοί. Ασχολούνται κυρίως με την τέχνη των ένθετων εκκλησιαστικών επίπλων, με ξυλογλυπτική και κατασκευή αγιορείτικων εργοχείρων. Η απόσταση από τον αρσανά της είναι γύρω στη μία ώρα. ονομάζεται περιοχή του και όπου βρίσκονται κελιά της. Βρίσκεται πάνω από τη